‫مترجم: Prometheus @‫AWSub | @TheuSub
‫پرنده‌ای که شبیه‌ش رو ندیده‌اید.
‫گلی که شبیه‌ش رو ندیده‌اید.
‫نسیمی که شبیه‌ش رو ندیده‌اید.
‫و شبی که شبیه‌ش رو ندیده‌اید.
‫تا حالا چنین جای شگفت‌انگیزی دیده بودین؟
‫اسم من راجر‌ـه.
‫الآن... سه ماه و سه هفته و سه روزمه.
‫وااااای!
‫من اینجا به دنیا اومدم.
‫توی دنیایی که آماندا تصور می‌کنه.
‫وااااای!
‫ایول!
‫یوهو!
‫آماندا همیشه باشکوه‌ترین دنیاها رو تصور می‌کنه.
‫یه غول سخت‌کوش،
‫یه سنجاب پرحرف،
‫و والی ساکن دریا.
‫البته گاهی هم چیزهای ترسناکی تصور می‌کنه!
‫راجـــــر!
‫این آمانداست!
‫آماندا من رو تصور کرد، ‫و این شد که من به دنیا اومدم.
‫ما به همدیگه یه قول دادیم.
‫که هر اتفاقی هم بیفته،
‫هرگز ناپدید نشیم،
‫مراقب همدیگه باشیم،
‫و هرگز... گریه نکنیم.
‫شماها چی؟
‫دوستی شبیه من دارین،
‫که هیچکس نتونه ببیندش؟
‫بزرگ‌ترها و اونایی که زمانی بچه بودن، به ما می‌گن...
‫«خیالی.»
‫گاهی آرزو می‌کنم کاش ‫همیشه آفتاب باشه.
‫اما شاید بارون وعده‌ی چیزی رو بده.
‫وعده‌ی رنگین‌کمون.
‫وعده؟ چه وعده‌ای؟
‫می‌گن رنگین‌کمانِ بعد از بارون،
‫یادآور قول مهمی‌ـه.
‫جولیا.
‫مامانم رسید. ‫مامان!
‫ظاهراً پدر و مادر من شفق قطبی ‫رو بیشتر دوست دارن.
‫پدرم که قطعاً.
‫تابستون هم می‌ری کلاس باله؟
‫اوهوم... راستی خوب شد گفتی.
‫پدرم رو که می‌شناسی؛ ‫همیه چی رو فراموش می‌کنه.
‫اون‌روز ازش پرسیدم:
‫«اگه گفتی امروز چه خبره؟»
‫گفت مگه می‌شه چنین روز مهمی رو یادم بره؟!
‫«امروز اجرای باله داری دیگه.»
‫ولی نداشتم.
‫اون‌روز ناسلامتی تولدم بود.
‫باورت می‌شه؟
‫از دست این بزرگ‌ترها...
‫آخه آدم چنین چیز مهمی رو فراموش می‌کنه؟!
‫جولیا! دیر می‌شه ها!
‫خب... فعلاً!
‫بای، جولیا!
‫عجله کن. عجله کن.
‫وگرنه دیر می‌رسیم ها!
‫خب عزیزم. بریم.
‫لطفاً صبر کنین.
‫سلام.
‫- که اینطور؟ ‫- آره دیگه.
‫اونجا جا هست.
‫خیلی خوش اومدی! بفرما بشین!
‫ممنون...
‫هان؟ هممم.
‫بیا جلو!
‫مثل اینکه دست‌بردار هم نیستن.
‫بله. ‫همین امروز؟
‫چشم!
‫- پنج عصر؟ بله بله. ‫- خوش اومدی، شاهزاده خانوم.
‫بله.
‫حتماً خدمت می‌رسم.
‫ایول!
‫گُلدی... قبول کردن.
‫گفتن برم برای مصاحبه.
‫تبریک می‌گم!
‫قطعاً فصل جدیدی در زندگیت خواهد بود.
‫امیدوارم خوب پیش بره.
‫از بعد ازدواج جز این کتابفروشی ‫جایی کار نکرده‌م.
‫نگران نباش.
‫یادت باشه تو صاحب کتاب‌فروشی ‫مشهور شافل‌آپ هستی.
‫جای هیچ نگرانی نیست.
‫امیدوارم.
‫دیگه چیزی نمونده...
‫لیزی،
‫حتماً تا همین‌جاش هم تنهایی سخت بوده.
‫ولی تو از پسش برمیای.
‫ممنونم، گلدی.
‫راستش چیزه...
‫می‌شه امشب...
‫آماندا؟ ‫خیالت از اون راحت.
‫تو بهترینی.
‫آه...
‫حالا می‌تونم حرف بزنم؟
‫آره.
‫آه‌ه‌ه... آخیـــــش!
‫یک... دو... سه. امتحان می‌کنیم. ‫هیوستون، صدای من رو داری؟
‫چرا تو مدرسه نمی‌تونیم با هم حرف بزنیم؟
‫همین هم که می‌برمت مدرسه ‫به اصرار خودته.
‫وگرنه جز من کسی تو رو نمی‌بینه.
‫عجیب نیست با کسی که ‫دیده نمی‌شه، حرف بزنم؟
‫آخ که اگه می‌دیدنم چه خودی نشون می‌دادم.
‫«سلام. من راجر هستم.»
‫هان؟ پس قرار امروزمون کنسل‌ـه؟
‫لیزی تو بد تنگنایی‌ـه.
‫طفلک تنهایی با یه بچه...
‫راجر. امروز یه ماجراجویی خفن داریم.
‫همونا که از آسمون شهاب‌سنگ میاد؟
‫نه.
‫نگو که باز قراره اون خانوم ترسناکه ‫بهمون حمله کنه!
‫خیلی هم دلت بخواد.
‫قبول،
‫ ولی آخه کیه که دلش بخواد توی ‫یه قابلمه‌ی پر از سوسیس باشه؟!
‫داشتم بخارپز می‌شدم.
‫منظورم رو می‌فهمی که؟ ‫با اینکه فقط تخیلات توئه...
‫پس دوست نداری آب‌گوشت شی، درسته؟
‫باشه، فهمیدم.
‫امروز عجب روزیه!
‫راجر. وقت قول اتاق زیر شیروونی‌ـه.
‫هرگز ناپدید نمی‌شیم، ‫مراقب همدیگه‌ایم،
‫و هرگز گریه نمی‌کنیم!
‫بزن بریم، راجر!
‫برو، اوشی‌وارو!
‫آهای! صبر کن ببینم!
‫«اوشی‌وارو» رو دیگه از کجا آوردی؟
‫مگه گاو نیست؟
‫جان؟!
‫بزنم به تخته هیچ بویی از تخیل نبردی.
‫ببخشید. بخشید. شوخی کردم!
‫خب حالا شاهزاده آماندا ‫می‌خواد چه اسمی روش بذاره؟
‫برو... گرین لاگار!
‫هان؟! این مگه برند آب‌جو نبود؟!
‫آماندا؟
‫وااای... از دست این بچه...
‫می‌گم آماندا.
‫می‌شه من رو جوری تصور کنی که ‫از توی در و دیوار رد شم؟
‫نخیر! مگه تو روحی؟!
‫آخه اون روز...
‫...که در رو بستی و رفتی،
‫من تا دو ساعت تو کمد حبس شدم!
‫چه عیبی داره؟!
‫اصلاً اونجا رو اتاق خودت بدون.
‫وقتی هم برگردم خونه که دیگه آزادی.
‫وقتی تو هستی که اوضاع عالیه.
‫ولی گاهی دلم می‌خواد با بقیه‌م بازی کنم.
‫هر چند اونا که من رو نمی‌بینن... ‫بخوامم نمی‌تونم با کسی بازی کنم...
‫ولی تماشا کردن بازی بقیه هم لذت‌بخش‌ـه.
‫آی!
‫چه سرده.
‫راجر! اونجا رو ببین.
‫اون...
‫درخت کریسمس‌ـه!
‫آماندا، نگه دااار!
‫راجــــر!
‫آمـــاندا!!
‫راجـــــر!
‫ولم کن.
‫آماندا شافل‌آپ!
‫این چی وضعی‌ـه؟
‫خوش اومدی، مامان.
‫پرسیدم این چه وضعی‌ـه؟
‫«این» به درخت می‌گن، مامان جان. ‫بهتره بپرسی «کیه»!
‫هان؟
‫آماندا، چند بار باید بهت بگم...
‫...جای چتر تو کمد نیست؟!
‫نگاه کن. همه جا رو آب برداشته.
‫شاید کار راجر بوده.
‫چرا الکی می‌گی؟
‫- ببین آماندا... ‫- هان؟
‫دیگه کِی می‌خوای یاد بگیری عزیز دلم؟
‫یادگرفتنی‌ها رو که تو مدرسه یاد می‌گیرم.
‫خیلی خوب می‌دونی که منظورم چیه!
‫کف اتاق خیس شد، مامان.
‫بعضی وقت‌ها دیگه واقعاً ‫می‌مونم با تو چیکار کنم.
‫فعلاً بیا پایین یه نوشیدنی گرم برات درست کنم.
‫راجر هم هست ها!
‫باشه!
‫خیلی عذر می‌خوام. ‫متاسفانه مغازه بسته‌ست.
‫راستش من یه نظرسنجی از همسایه‌ها داشتم...
‫خانوم... شافل‌آپ؟
‫نظرسنجی؟ راجع‌به چی؟
‫راجع‌به این دنیا و...
‫...چگونگی رفتار کودکان این زمونه.
‫امکانش هست کارت شناسایی‌تون رو ببینم؟
‫کارت شناسایی؟
‫بله. هر چیزی که هویت‌تون رو بگه.
‫بانتینگ هستم. آقای بانتینگ.
‫به معنی زرد‌پَره.
‫زرد‌پره‌ها از پرندگان بومی اینجا هستن.
‫پرنده‌های خیلی زیبایی هستن.
‫هوم؟
‫تو این هوای بارونی واقعاً عذر می‌خوام،
‫ولی الآن واقعاً سرم شلوغه.
‫لطف می‌کنید اگر نظرسنجی‌تون رو بذارید و ‫یه‌وقت دیگه بیاید ببریدش...
‫خواهش می‌کنم. اشکالی نداره. ‫جواب نظرسنجی رو گرفتم.
‫عذر می‌خوام؟
‫آهان.
‫دنیای قدیم در حال مرگ،
‫و دنیای جدید در تقلای...
‫...تولد میان نور و تاریکی‌ست.
‫هممم...
‫چه چیزی در حال متولد شدن‌ـه؟
‫چیزه...
‫معذرت می‌خوام. ‫ولی این کتاب‌ها انتخاب همسرمه.
‫اختیار دارین.
‫به‌هرحال...
‫...این کتاب‌فروشی واقعاً بوی خوبی می‌ده.
‫چه مرد عجیبی.
‫نظرسنجی درمورد کودکان؟
‫اون دختره هم عجیب بود.
‫کدوم دختر؟
‫همونی که کنارش ایستاده بود.
‫من که نمی‌فهمم...
‫راجر، تو هم به همون چیزی ‫فکر می‌کنی که من می‌کنم؟
‫که من تنها دوست نامرئی این اطراف نیستم؟
‫اوهوم. حالا بذار این مصاحبه بیاد و بره.
‫اوهوم...
‫فقط امیدوارم این‌بار شانس در خونه‌مو بزنه...
‫آماندا؟
‫اونم خوبه.
‫الآن داره با راجر بازی می‌کنه.
‫نه نه. روجر نه. راجر.
‫- راجر. ‫- هان؟
‫گمونم از دوست‌های جدیدش باشه.
‫مامان... یه‌چیزی می‌گم نخندیا. ‫راجر یه دوست خیالی‌ـه.
‫واقعی نیست.
‫فقط خود آماندا می‌بیندش. ‫دوست خیالی‌شه.
‫مگه نگفتم نخند، مامان؟!
‫آماندا می‌گه واقعاً می‌بیندش.
‫ببخشید. ببخشید.
‫راستش یاد گذشته‌ها افتادم...
‫یادت چی؟
‫یادت نیست؟
‫اسمش چی بود...؟
‫آهان! یادم اومد! ‫فریزر! فریزر!
‫آره، بهش می‌گفتی «فریزر».
‫فریزر؟
‫من که از حرف‌هات سر درنمیارم.
‫یه‌بار بهم گفتی فریزر از ‫دست یه مار بد نجاتت داد.
‫همه جا با هم بودین.
‫گمونم سگ بود.
‫سگ؟
‫آره. حالا بعداً ‫از برادرت هم بپرس.
‫فریزر بدجور اون رو عاجز کرده بود.
‫- مامان! اُوِن! ‫- هان؟
‫برگرد اُون!
‫آماندا، حواست باشه اُون ‫تیله‌هات رو نخوره ها!
‫اوهوم... باشه!
‫فریزر؟
‫وای... یادم رفت تخم‌مرغ بخرم.
‫الو؟ لیزی؟ ‫چی شد؟
‫ممنونم گلدی.
‫موفق باشی.
‫حالا بیام؟
‫هنوز نه.
‫- هوممم... ‫- هوممم...
‫من می‌رم زیر کانتر آشپزخونه، ‫تو هم برو اونجا راجر.
‫من؟
‫من رو که امکان نداره پیدا کنه.
‫به‌هرحال جفت‌مون باید قایم شیم!
‫اطاعت!
‫تا وقتی که مامان برگرده زنده خواهیم موند، سرگروهبان.
‫حالا بیــــام؟
‫هنوز نه.
‫آماندا؟ با توام، آماندا!
‫باز چی تو سرت‌ـه؟
‫آه... هیچی.
‫زود باش! وگرنه پیدات می‌کنه ها!
‫منم اونجا قایم می‌شم.
‫اوهوم.
‫اوه.
‫خوب شد چراغ‌ها رو خاموش کردی، سرگروهبان!
‫من که نبودم.
‫هان؟
‫آماندا!
‫راجر؟
‫پیدات کردم، شاهزاده خانوم!
‫همه چی مرتبه؟
‫خوشبختانه جعبه فیوز مشکلی نداره.
‫تعمیر سیم‌کشی واقعاً مصیبت‌ـه.
‫هر چند این خونه قدیمی‌ـه. دیر یا زود ‫نیاز به تعمیر پیدا می‌کنه.
‫تقصیر تقصیر اون دختره‌‌ست.
‫کدوم دختر؟
‫تاریک شد... رعدوبرق زد و ‫یه‌هو اون دختره ظاهر شد.
‫راست می‌گه. برق رفت...
‫خودم دیدمش!
‫اون دختر موبلند یه‌هو با اون چهره‌ی ترسناکش ‫ظاهر شد و اومد تا راجر رو با خودش ببره.
‫اونجا بود. خودم دیدمش.
‫ببین آماندا...
‫گاهی وقت‌ها بعضی چیزها ‫ذهن آدم رو به خودش مشغول می‌کنه.
‫همه چی مرتبه.
‫نه! تو ذهنم نبود!
‫واقعاً اینجا بود.
‫آماندا گاهی تو خیالش برای ‫خودش دوست پیدا می‌کنه.
‫طوری نیست.
‫مامان...
‫تو دیگه برو.
‫زحمت هم کشیدی.
‫باشه.
‫تا بعد، شاهزاده خانوم!
‫مامان... راستش رو می‌گم. ‫حرفامو باور کن.
‫دختره واقعاً می‌خواست راجر رو...
‫خواهش می‌کنم، آماندا. ‫دختری در کار نیست.
‫ببین سر کسی که وجود خارجی نداره ‫چه قشقرقی به‌پا کردی.
‫امروز حسابی خسته شدم.
‫روز سختی داشتم.
‫مصاحبه هم خوب پیش نرفت.
‫اگه بابا بود...
‫آره... درسته... ‫اگه بابا بود حتماً از پسش برمی‌اومد.
‫اگه بابا بود حرفامو باور می‌کرد.
‫واقعاً که! ‫چجوری می‌تونه حرف‌هات رو باور نکنه!
‫ترسناک‌ترین چیزی بود که دیده‌م.
‫دختره بوی تعفّن می‌داد و بدنش ‫مثل یخ سرد بود.
‫درک می‌کنم... مامان هم روز سختی داشته...
‫- ولی خب ما دو تا هم... ‫- ساکت شو، راجر.
‫...مشکلات خودمون رو داریم.
‫اگه بابا بود، باور می‌کرد.
‫آره، حق با توئه. ‫مطمئنم اگه اون اینجا بود...
‫ساکت شو، راجر! ‫تو هیچی نمی‌دونی!
‫آماندا...
‫عین واقعیت‌ـه. حتی تو هم ‫یه روز ناپدید می‌شی.
‫بالاخره این اتفاق می‌افته.
‫به محضی که دست از خیال‌پردازی بردارم، ‫تو هم ناپدید می‌شی.
‫هان؟
‫منظورت چیه؟ من هرگز...
‫راحتم بذار!
‫آماندا... یعنی من برات ارزشی ندارم؟
‫اون روح همین الآن بهم حمله کرد. ‫می‌خواست بدزدتم.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫نمی‌دونم چیکار کنم...
‫یعنی چی؟ این چه کاری بود...؟
‫نزدیک بود دزدیده بشم ها...
‫دختره‌ی موسیاه ترسناک...!
‫هوم؟
‫ببخشید؟
‫تو من رو می‌بینی؟
‫اوهوم... می‌بینم...
‫فقط کم‌رنگ.
‫تو هم دوست کسی هستی؟
‫یه... دوست خیالی؟
‫تا کمی پیش... آره.
‫کمی پیش؟
‫ظاهراً دوستم دیگه من رو نمی‌بینه.
‫دیگه نیازی به من نداره.
‫یعنی الآن... داری ناپدید می‌شی؟
‫آره.
‫بعدش چی می‌شه؟
‫نمی‌دونم.
‫درد داره؟
‫ترس داره؟
‫من هیچ‌وقت ناپدید نمی‌شم، اما...
‫منم می‌ترسم...
‫آماندا.
‫بابت دیروز معذرت می‌خوام. ‫مامانی رو ببخش.
‫اشکالی نداره.
‫نظرت چیه فردا بریم شنا؟
‫یا می‌تونیم بریم پیش مامان‌جون.
‫می‌تونین با هم بیسکوییت بپزین، ‫به باغ برسین،
‫تازه راجر هم باهامون میاد.
‫باشه.
‫اینجا منتظر بمون تا من برم ‫هزینه‌ی پارکینگ رو حساب کنم.
‫قصد نداری عذرخواهی کنی؟
‫بابت چی؟
‫من هرگز ناپدید نمی‌شم!
‫حالا چرا انقدر عصبانی؟
‫ناپدید نمی‌شیم، مراقب همدیگه‌ایم، ‫و هرگز گریه نمی‌کنیم!
‫قولمون سر جاشه دیگه؟
‫اینجا پارکینگ‌ـه راجر، ‫نه اتاق زیر شیروونی.
‫کجا می‌ری؟
‫دیدی؟ من ناپدید نمی‌شم!
‫راجر، لطفاً این کار رو نکن!
‫از هم جدا شدیم، ‫ولی من ناپدید نشده‌م.
‫یه کشف تازه.
‫حتی اگه تو هم من رو نبینی، ‫من قرار نیست ناپدید بشم.
‫خیله‌خب. باشه. ‫حالا برگرد.
‫ازت معذرت می‌خوام.
‫ببخشید!
‫هان؟
‫سلام، خانوم کوچولو.
‫ببخشید غافل‌گیرت کردم.
‫نگران نباش، خانوم کوچولو. ‫دنبال تو نیومدم.
‫اومدم چند کلام با دوستت حرف بزنم.
‫از شانس بدت صف پارکینگ هم حسابی شلوغه ‫و حالاحالاها نوبت مادرت نمی‌شه.
‫فرار کن، آماندا.
‫راجر!
‫مدت‌ها بود خیالی به این خوبی ندیده بودم.
‫به‌به... چه بوی خوبی.
‫الو؟ اورژانس؟
‫- لطفاً فوراً آنبولانس بفرستید. ‫- آماندا!
‫حالش خوبه؟
‫آماندا!
‫مرد جوان.
‫من می‌تونم ببینمت.
‫تو و امثال تو رو خوب می‌شناسم.
‫احساس الآنت هم درک می‌کنم.
‫فراموش شدن سخته.
‫ولی ایتفاقی‌‌ـه که دیر یا زود می‌افته.
‫من فراموش نشده‌م!
‫تصادف شد!
‫یه ماشین زد به آماندا و بعدم...
‫فرقی نمی‌کنه.
‫چیزی به محو شدنت باقی نمونده.
‫هان...؟
‫متاسفانه زمان زیادی برات باقی نمونده.
‫دنبالم بیا.
‫آماندا...
‫آماندا مرده. مگه نه؟
‫برای همینم تو اینجایی.
‫تو... دروگر مرگی.
‫من دروگر مرگ نیستم. ‫اسم من زین‌زان‌ـه.
‫یک‌بار دیگه هم می‌گم... ‫وقت زیادی نداری.
‫می‌تونی همین‌جا بمونی و ناپدید شدی،
‫یا اینکه همراه من بیای.
‫من... باید برم پیش آماندا.
‫تصمیم خودته.
‫من...
‫دلم نمی‌خواد ناپدید بشم.
‫می‌شه یه‌کم سریع‌تر راه بیای؟
‫کجا داریم می‌ریم؟
‫نگران نباش. ‫می‌ریم یه جای امن.
‫اون‌وقت دقیقاً کجا؟
‫این مسیر ما رو به سمت در درست، ‫در جای درست هدایت می‌کنه.
‫منظورت چیه؟
‫چقدر سوال می‌پرسی... ‫یه‌کم دندون رو جیگر بذار.
‫ببخشید. آخه همیشه کلی سوال از ‫آماندا می‌پرسیدم.
‫و اونم جواب تک‌تک سوال‌هات رو می‌داد؟
‫همیشه که نه.
‫وقتی جوابی نداشت، چیکار می‌کرد؟
‫معمولاً یه‌چیزی سرهم می‌کرد.
‫که اینطور... پس تو هم ‫برای همین تصور کرده.
‫چون تو خود «جواب» بودی.
‫«جواب»؟
‫یعنی من جواب آماندام؟
‫همین‌طوره؛ و به‌عنوان خیال ‫به خوبی نقشت رو ایفا کردی.
‫روبه‌روت رو به دقت ببین.
‫- بن‌بست‌ـه؟ ‫- دقیق‌تر ببین.
‫این در تو رو راهی زندگی جدیدت می‌کنه.
‫ماتت نبره. ‫برو.
‫وقت‌شه اونایی که فراموشت کردن، ‫از یاد ببری.
‫زین‌زان...
‫من باید افراد دیگه‌ای که شبیه ‫تو هستن، پیدا کنم.
‫امیدوارم از زندگی جدیدت لذت ببری.
‫آه... ببخشید...
‫زین‌زان من رو فرستاد اینجا...
‫هان؟
‫برای چی داری با اون حرف می‌زنی؟
‫اون یه آدم واقعیه. ‫اصلاً تو رو نمی‌بینه که.
‫- آهان. ‫- آه.
‫می‌شه بری کنار؟
‫وقت کنسرت‌ـه.
‫آم... آه...
‫- امیلی! ‫- امیلی!
‫اوهو!
‫همگی... بهتون خوش می‌گذره؟
‫- آره! ‫- آره!
‫شما آدم‌ها چطورین؟
‫خب دیگه! فردا چه روزیه؟
‫شنبه!
‫و فرداش؟
‫یک‌شنبه!
‫و اینا چه روزهایی‌اَن؟
‫روزهای مورد علاقه‌ی ما!
‫اون‌وقت چرا؟
‫چون روز کاریه!
‫روزی که همه حسابی بازی می‌کنیم.
‫و هر چی به‌دست میاریم، ‫با هم تقسیم می‌کنیم.
‫هان؟
‫تو دیگه کی هستی؟
‫تازه اومدی؟
‫آه... آره.
‫اون‌وقت چجوری سر از اینجا درآوردی؟
‫زین‌زان آوردم.
‫اسمت چیه؟
‫راجر.
‫راجی... رنگ چشم؟
‫راجی؟
‫گفتم رنگ چشم!
‫آه...
‫چشم خودتو نمی‌گم.
‫زین‌زان رو می‌گم.
‫آهان... چیزه...
‫چشم راستش آبی بود، ‫و چشم چپش هم قرمز.
‫هممم...
‫خوش اومدی!
‫ما هم می‌دونیم! ما هم می‌دونیم!
‫می‌دونیم! می‌دونیم!
‫راجی... چقدر شبیه آدم‌هایی.
‫عین امیلی.
‫قرچ! قرچ! ‫[درسته]
‫راجی... ایشون تپلی‌ـه.
‫خوش‌وقتم. من یه اسب آبی هستم.
‫من! من!
‫این کوچولو هم اسمش اسکلت‌ـه.
‫از دیدنت هم خوشحاله.
‫- منم همین‌طور. ‫- قرچ! قرچ!
‫اینجا همه ساخته‌ی تخیل‌اَن؟
‫آره، همه اینجا خیالی‌اَن.
‫خیالی؟
‫این اسمی‌ـه که آدم بزرگ‌ها رومون گذاشتن.
‫- قرچ! قرچ! قرچ! قرچ! ‫- هوم؟
‫ببینم... نکنه تو هیچی در این‌باره نمی‌دونی، راجی؟
‫ببین راجی،
‫بچه‌هایی که تخیل قوی‌ای دارن،
‫ما رو توی خیالاتشون می‌سازن،
‫و ما هم تبدیل می‌شیم به بهترین دوست‌شون.
‫همه چی همون‌جوریه که می‌خوایم؛ تا اینکه...
‫...یه روز بزرگ می‌شن و ‫ما رو کامل فراموش می‌کنن،
‫و قصه‌ی ما به سر می‌رسه.
‫- اما وقتش رسیده که این رویه تغییر کنه... ‫- سلام.
‫برای همینم پیش از اینکه این اتفاق بیفته،
‫زین‌زان امثال ما رو پیدا می‌کنه ‫و میاره به این کتابخونه.
‫همون‌طور که می‌دونی خیلی ‫از کتاب‌ها زاده‌ی تخیّل‌اَن!
‫و خب تخیل برای ما خیالی‌ها...
‫...عین اکسیژن برای آدم‌هاست.
‫که تو این کتاب‌خونه فراوونه.
‫آه... نگاه کن!
‫ایشون خانوم کیوبی‌ـه. ‫تخیل یه هنرمند مشهور.
‫درسته! حتی پیکاسوی جوان قول ‫داد یه روز نقاشی‌م رو بکشه.
‫فدای اون قلم‌ش بشم.
‫ایشون هم بارون مترونوم هستن.
‫ایشون و دوست ناشنواشون از آهنگسازان مشهور هستن،
‫و کلی آثار زیبا خلق کردن.
‫اون دو تا برای هم آفریده شده.
‫اون پیرمردی هم که اونجاست، از افسانه‌هاست.
‫اون یکی از سرآمد‌ترین خیالی‌های تاریخ‌ـه.
‫بودن... یا نبودن... مسئله این است.
‫همه‌ی ما زاده‌ی تخیل بچه‌ها هستیم،
‫و همین‌طور بهترین دوست‌شون.
‫ما دنیای انسان‌ها رو زیباتر می‌کنیم.
‫معرکه نیست؟
‫وااای! وااای!
‫آخرین نفر هم رفت.
‫حالا اینجا دربست در اختیار خودمونه.
‫راجی.
‫عشق و حال تازه قراره شروع شه.
‫حالا که فهمیدی ما خیالی‌ها چقدر بی‌نظیر هستیم،
‫فکر نمی‌کنی... ما لایق جایی ‫باشکوه‌تر هستیم؟
‫به «شهر خیال»... خوش اومدی!
‫هعی... بوش از بین رفته.
‫وقتی آدمی می‌میره، خیالش هم ‫همراهش می‌میره.
‫حیف شد. حالا کِی بشه دوباره چنین ‫چیز فوق‌العاده‌ای به پستم بخوره.
‫ماچا لاته به همراه لیوان اضافه‌ای که فرمودید.
‫وقت‌شه یه‌چیزی بخوریم.
‫هم من... هم تو... هر دومون لایق ‫یه نوشیدنی ویژه و تازه هستیم.
‫نگران نباش.
‫دماغ بی‌نظیرم حتماً یکی دیگه پیدا می‌کنه.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫هان؟
‫امیلی... می‌شه یه‌چیزی بپرسم؟
‫قرچ! قرچ! قرچ!
‫ممنون.
‫این شهر رویایی که داخلش هستیم، ‫زاده‌ی تخیلات توی کتاب‌هاست.
‫فردا شهر دیگه‌ای خواهد بود، ‫پس‌فردا هم یه شهر دیگه.
‫هر روز یه شهر متفاوت.
‫دیروز توی ماچو پیچو بودیم. ‫-شهری در پرو-
‫پری‌روز هم توی سرزمین وانگ‌دودل بودیم.
‫هر جا بریم، خونه‌مونه.
‫کتابخونه بهمون این اجازه رو می‌ده که هر جایی ‫دلمون خواست بریم و هر زمان خواستیم برگردیم.
‫راجی،
‫ما هرگز نمی‌تونیم چنین جاهایی رو بسازیم.
‫این آدم‌ها هستن که می‌تونن ‫با تخیلاتشون هر چیزی رو بسازن.
‫کاری که ما نمی‌تونیم.
‫ولی یه‌کارهایی هم فقط از دست ما برمیاد.
‫چه خوشمزه‌ست!
‫گفتی کار؟
‫آره!
‫ما توی ماجراجویی‌ها با بچه‌ها ‫همراه می‌شیم و باهاشون بازی می‌کنیم.
‫همین ساندویچ،
‫- یا این مارشملو... ‫- قرچ! قرچ!
‫...هر دوشون حاصل کار کردن توی تخیلات بچه‌هاست.
‫قرچ!
‫از فردا صبح تو هم کلی کار سرت می‌ریزه، راجی.
‫اما امیلی...
‫من نمی‌تونم اینجا بمونم.
‫هان؟
‫امروز که بانتینگ به من و دوستم حمله کرد...
‫- بانتینگ؟! ‫- قرچ!
‫آی!
‫راجی... گفتی بـ بانتینگ؟
‫خب آره.
‫چیزی درباره‌ش می‌دونین؟
‫همراه مامان رفته بودیم خرید ‫که یه‌هو بهمون حمله کرد.
‫دوستم به خاطر اون با ماشین تصادف کرد.
‫بانتینگ... آقای بانتینگ!
‫آدم خیلی شروری‌ـه.
‫اون برای زنده موندن از ما تعذیه می‌کنه، ‫صدها نفر از ما خیالی‌ها رو خورده.
‫غم‌انگیزه ولی یه روز بالاخره همه‌ی ما ‫مجبوریم با دوست انسان‌مون خداحافظی می‌کنیم.
‫اما بانتینگ... نه.
‫اون هرگز حاضر به این‌کار نشد، ‫تشنه‌ی قدرت تخیل بود؛
‫تا اینکه یه روز دوست خیالی ‫یکی دیگه رو خورد.
‫همه جا سر و کله‌ش پیدا می‌شه!
‫بوی ما رو حس می‌کنه و میاد دنبالمون!
‫بعدشم می‌خورتمون که تا ابد زنده بمونه.
‫وووااای‌ی‌ی!
‫اینجوری قدرت تخیلش رو حفظ می‌کنه.
‫الآنم یه جایی اون بیرونه.
‫آروم باشید، بچه‌ها. ‫توی کتابخونه جای نگرانی نیست.
‫اینجا توی شهر خیال جامون امن‌ـه. ‫خیالتون راحت.
‫امیدوارم دلخور نشی، راجی.
‫اینجا همه درمورد بانتینگ می‌دونن.
‫- ولی اون فقط تو قصه‌ها و افسانه‌هاست. ‫- اوهوم.
‫لزومی نداره به دروغ بگی واقعاً دیدیش.
‫بانتینگ وجود خارجی نداره. ‫هیچکس تا حالا اون رو ندیده.
‫ولی ما دیدیمش. ‫اون به ما حمله کرد و سعی کرد من رو بخوره.
‫راجی... ببخشید که این رو می‌گم؛
‫ولی بانتینگ واقعیت نداره.
‫دارم راستش رو می‌گم، امیلی.
‫بانتینگ بهش حمله کرد.
‫گوش کن، راجی. ‫من نمی‌دونم دقیقاً چه اتفاقی افتاده.
‫ولی ناراحتی‌ت رو درک می‌کنم.
‫نگران دوستتی، براش ناراحتی، می‌فهمم؛ ولی...
‫صبر کن، راجی. ‫داری کجا می‌ری؟
‫می‌رم آماندا رو پیدا کنم.
‫خودت هم خیلی خوب می‌دونی که ‫نمی‌تونی پیداش کنی، غیر اینه؟
‫پات رو که از کتابخونه بذاری بیرون ‫طولی نمی‌کشه که ناپدید بشی.
‫بذار رک و راست بهت بگم.
‫تو دیگه هرگز اون رو نخواهی دید.
‫قرار نیست چنین اتفاقی بیفته.
‫این قانونی نیست که من وضع کرده باشم،
‫ولی چه می‌شه کرد؟!
‫اون الآنش هم فراموشت کرده.
‫کاری هم از دست تو برنمیاد.
‫محاله. آماندا هرگز من رو فراموش نمی‌کنه.
‫اگر انقدر مطمئنی که تو رو یادشه،
‫پس چرا هنوز اینجایی؟
‫نه، اینطور نیست.
‫دوست راجی مرده.
‫گوش کن راجی... ‫تو رنگ‌ها رو برعکس گفتی.
‫چشم راست زین‌زان قرمزه ‫و چشم چپش آبی.
‫اوضاع همیشه اون‌طور که ‫به‌نظر میاد نیست.
‫خب بچه‌ها!
‫وقت‌شه تمیز کنیم و بریم بخوابیم.
‫امیلی... صبر کن!
‫خوابت نمی‌بره، مرد جوان؟
‫زین‌زان؟
‫اینجا خیلی خوبه.
‫تا وقتی کار کنی، ‫گرسنه هم نمی‌مونی.
‫تو گفتی... من جواب آماندام.
‫ولی هر کاری می‌کنم، نمی‌تونم ببینمش.
‫این همون جوابه؟ ‫جواب آماندا اینه؟
‫همه‌مون خداحافظی رو تجربه می‌کنیم.
‫دوست من، یار بی‌نظیری بود.
‫اما از بد روزگار خانواده‌ی شادی نصیبش نشد.
‫هر شب ازم خواهش می‌کرد کنارش بمونم...
‫ازم می‌خواست مراقبش باشم.
‫منم شب و روز مراقبشم بودم.
‫تا اینکه بالاخره فراموشم کرد.
‫برای همین هرگز نمی‌خوابم.
‫چون اون تصور نکرد که من بخوابم.
‫همه‌ی ما به دلیلی دنیا اومدیم.
‫با خیال راحت بگیر بخواب، مرد جوان.
‫من مراقبت هستم.
‫زین‌زان.
‫منم هرگز گریه نمی‌کنم.
‫چون آماندا اینجوری تصورم کرد.
‫راجی... بیدار شو، راجی...
‫- صبح شده. بیدار شو. ‫- قرچ!
‫- امیلی هم منتظره! ‫- قرچ قرچ!
‫امیلی!
‫چه عجب!
‫دیر برسی کارهای خوب رو از دست می‌دی ها.
‫صبح به‌خیر، امیلی!
‫صبح به‌خیر، راجی.
‫خب... بزنین بریم سر کار.
‫راجی... تنها کاری که باید انجام بدی، ‫اینه که تابلوی اعلانات رو به‌دقت نگاه کنی.
‫کافیه کمی صبر کنی تا ‫شغل مناسبت ظاهر بشه.
‫کارمون همینه؟
‫راجی... خوب نگاه کن.
‫عکس‌ها...
‫امیلی، عکس‌ها ظاهر شدن.
‫اوهوم.
‫این بچه‌ها چیزی جز بازی با ما نمی‌خوان.
‫کافیه عکسی که حس خوبی ‫بهش داری، انتخاب کنی.
‫انتخاب دوست خیلی مهمه.
‫این یکی همیشه خوراکی‌های ‫خوشمزه‌ای تصور می‌کنه.
‫نیمه‌ی گمشده‌ی خودمه.
‫اوه چه خشن!
‫فکر نکن... حسش کن.
‫جان؟!
‫اون جان‌ـه.
‫- بگیرش ‫- بگیرش!
‫- بگیرش!
‫راجی، عکس‌ها مثل بلیت قطارن.
‫وقتی گرفتیش، دیگه نباید ولش کنی.
‫اوهوم.
‫تمامی خدمه!
‫تمرین پایان یافت. ‫آماده برای افزایش سرعت!
‫سنگ ماه رو جمع کردی؟
‫سنگ ماه؟
‫ماموریت ما جمع‌آوری اشیاء کمیابه.
‫اشیا کمیاب رو پیدا کنید، و به سفینه برگردید.
‫دشمن داره نزدیک می‌شه. ‫فوراً برگردین.
‫راجی... فوراً برگرد!
‫همگی آماده‌ی نبرد بشید!
‫دریافت شد، کاپیتان!
‫راجی... الآن وقت کاره، نه بازی.
‫هم کار می‌کنیم، هم بازی.
‫این بچه فقط داره تو تخیلات خودش بازی می‌کنه،
‫ولی ما داریم جون‌مون رو به خطر می‌اندازیم.
‫اگه توی یه دنیای خیالی بمیریم، ناپدید می‌شیم.
‫صبر کن ببینم...
‫شماها اسکلت رو ندیدین؟
‫پیش من که نبود.
‫یعنی کجا رفته؟
‫توی انتخاب دوست افتضاحی، راجی.
‫ای کاش الآن ابرقهرمان کهکشان،
‫«کیوکیو» الآن اینجا بود.
‫دان-دان-دان-دان-دان-دان-دان!
‫اسکلت؟
‫اوناهاش. خودشه!
‫کیوکیو!
‫ایول، کیوکیو!
‫- ایول! ‫- کیوکیو!
‫ممنون...
‫...کیوکیو.
‫داره تموم می‌شه!
‫هان؟
‫همه جا پر از موجودات عجیب‌وغریب‌ـه.
‫وای... وای!
‫راجی! عکس...!
‫هان؟
‫اینجا که کتابخونه نیست.
‫مگه نگفتم اون عکس بلیت برگشتمون به خونه‌ست؟
‫ما فقط یه روز خیالی هستیم.
‫بعد از اون باید به کتابخونه برگردیم.
‫وای... نه!
‫هعی...
‫امیلی... پنجره بازه...
‫قرچ!
‫حتی منم ازش رد می‌شم.
‫اگر اینجا گیر افتاده بودیم، ‫یه روز بیشتر دووم نمی‌آوردیم.
‫- معذرت می‌خوام، بچه‌ها! ‫- قرچ!
‫اشکالی نداره. ‫بالاخره اولین بارته.
‫حق با تپلی‌ـه.
‫چه می‌شه کرد...
‫خب بچه‌ها. بهتره تا ناپدید ‫نشدیم، برگردیم.
‫گیلی گیلی...
‫قرچ! قرچ...!
‫قرچ قرچ قرچ!
‫غیرممکنه...
‫جدی می‌گی؟
‫چی شده؟
‫کیوکیو... فردا هم دوباره بازی کنیم...
‫نگاه کنین.
‫- واااای! ‫- داره تبدیل به کیوکیو می‌شه!
‫کیو... کیو... کیو!
‫- این عالیه! ‫- کیو... کیو!
‫- خیلی برات خوشحالم... ‫- عجب روزی شد.
‫اسکلت دیگه دوست یه‌روزه‌ش نیست.
‫تبدیل شد به دوست همیشگی‌ش.
‫این واقعاً اتقاق نادر و خاصی‌ـه.
‫امروز رو باید جشن بگیریم.
‫بفرمایید غذای فضایی.
‫جونمی جون!
‫امیلی... یه سوال؟
‫- دوست تو... ‫- هان؟
‫دوستت تو رو...
‫فراموشم کرد؟
‫خب... میشه اینطور گفت.
‫تو چی؟ تو هم تونستی فراموشش کنی؟
‫شاید... گمون کنم. ‫زمان زیادی ازش می‌گذره.
‫من عاشق تخیلات آماندا بودم.
‫آماندا رو هرگز نمی‌شه فراموش کرد.
‫وقتی وارد اتاقش می‌شه، ‫همه چی زنده می‌شه.
‫چراغ اتاق تبدیل به درخت گرمسیری می‌شه.
‫صندوقچه پر از گنج دزدان دریایی می‌شه.
‫گربه‌ش که خوابیده تبدیل ‫به بمب ساعتی می‌شه.
‫برق دنیاهای توی سرش هنوز پیش چشمامه، ‫وقتی پیش آماندا بودم...
‫...منم همیشه برق می‌زدم.
‫من... آماندا رو زنده می‌خوام.
‫اشکالی نداره منو نبینه... ‫فقط زنده باشه.
‫هان؟
‫شک ندارم دوباره دوستی ‫به خوبی آماندا پیدا می‌کنی.
‫نخیرم! اول من!
‫اول نوبت تپلی‌ـه!
‫- باشه. اول تو. ‫- اوهوم.
‫من بردم و من بردم! اولی رو من بردم!
‫به لطف تو بعد از مدت‌ها ‫دارم آسمون رو می‌بینم، راجی.
‫خب دیگه... بهتره راه بیفتیم.
‫پیش به سوی در درست، در جای درست!
‫چیزی شده، راجی؟
‫هوم؟
‫دوباره بازی کنیم!
‫کیوکیو!
‫امیلی... یه لحظه صبر کن.
‫اگه بدون اینکه فراموش بشیم، ‫خورده بشیم، چه اتفاقی می‌افته؟
‫باز که شروع کردی!
‫چند بار باید بگم؟!
‫اگه ما خورده بشیم،
‫چه اتفاقی برای دوست انسان‌مون می‌افته؟
‫شاید روحشون بمیره...
‫به خاطر حفره‌ی بزرگی که توی قلب‌شون ایجاد می‌شه.
‫لطفاً بهم اعتماد کن، امیلی!
‫صبر کن راجی... کجا می‌ری...
‫- قول می‌دم برگردم ‫- امیلی...
‫اتوبوس رسید!
‫راجی...
‫بانتینگ!
‫آره. آره. این همون بوئه.
‫به‌به. عجب بوی بی‌نظیری!
‫پس ناپدید نشدی.
‫می‌شه بپرسم چطور زنده موندی؟
‫نکنه اون دختره زنده مونده؟
‫ولی نه... انگار بوت یه‌کم فرق کرده.
‫تقصیر توئه. همه‌ش تقصیر توئه!
‫من که کاری نکردم.
‫تقصیر تو بود که اون طفلی تصادف کرد؛
‫تو بودی که ترسیدی و فرار کردی، غیر اینه؟
‫حقیقت نداره!
‫چرا... داره...
‫فقط به این بستگی داره که از دید خودت ‫به قضیه نگاه کنی، یا از دید من.
‫هر کس چیزی رو می‌بینه ‫که خودش می‌خواد.
‫اگه نمی‌بینی، دلیلش اینه خودت نمی‌خوای ببینی.
‫متوجه شدی؟
‫روجر... واقعاً مایه‌ی تاسف‌ـه،
‫ولی هیچکس نه تو رو می‌بینه، ‫نه صدات رو می‌شنوه.
‫چون هیچکس نیست که دلش بخواد ‫تو رو ببینه یا صدات رو بشنوه.
‫همچنان می‌خوای اینجا باشی؟
‫توی دنیایی که نه کسی اشک‌هات رو ‫می‌بینه و نه صدای گریه‌هات رو می‌شنوه؟
‫اشتباهت همین‌جاست، بانتینگ.
‫من هرگز گریه نمی‌کنم!
‫هان؟
‫راجی؟
‫اون کیه؟
‫هان؟
‫ممنونم گلدی.
‫کاری داشتی زنگ بزن.
‫بیا... بریم خونه.
‫برید به سلامت.
‫شب خوش.
‫مامان.
‫آه...
‫لیزی، عزیزم، یه‌کم استراحت کن!
‫من خوبم.
‫نذاشتن تو بیمارستان پیش آماندا بمونی، نه؟
‫نه، اجازه ندادن.
‫به‌هوش که اومد، یه دل سیر بغلش کن.
‫نگران نباش. اون دختر قوی‌ای‌ـه.
‫حتماً به‌هوش میاد.
‫داشت می‌دویید سمت من...
‫چشم‌هاش بهم افتاد.
‫انگار می‌خواست یه‌چیزی بهم بگه.
‫خودت رو سرزنش نکن، عزیزم.
‫حالت خوبه، لیزی؟
‫ببخشید مامان.
‫من برم وسایل بیمارستان فردا رو جمع کنم.
‫برو عزیزم.
‫[برای راجر ‫این جعبه را باز نکنید. ‫از طرف آماندا]
‫مسلمّاً من راجر نیستم.
‫درسته.
‫این چتر رو بابات با کلی عشق برات خرید.
‫[هیچ‌وقت بابایی رو فراموش نکن، ‫مراقب مامانی باش، ‫و هرگز گریه نکن]
‫اونجا همه چی خوبه؟ ‫به جای جدیدت عادت کردی؟
‫هان؟ داری کتابفروشی باز می‌کنی؟
‫این که خیلی عالیه.
‫کتاب‌های پیچیده هم بد نیست، ‫ولی کتاب‌های سرگرم‌کننده هم بیار.
‫اینجوری کتابفروشی‌ت هم محبوب می‌شه.
‫مامان؟ ‫اونم مدام شب‌ها آب‌جو می‌خوره و گریه می‌کنه.
‫آره، گرین لاگر.
‫ولی تو نگران مامان نباش، ‫من خودم مراقبشم.
‫خودم؟
‫دلم که تنگ شده؛
‫ولی گریه نمی‌کنم تا بابایی نگران نشه.
‫بابا...؟
‫امیدوارم کلی دوست پیدا کنی.
‫و اینکه... می‌شه خواهش کنم...
‫هرازگاهی... برام نامه بنویسی؟
‫آخه چرا مردی، بابایی؟
‫بابایی رو فراموش نکن...
‫مراقب مامانی باش...
‫و...
‫...هرگز گریه نکن.
‫راجر.
‫همون روز بود...
‫...که به‌دنیا اومدم.
‫عزیزم...
‫خواهش می‌کنم...
‫مامان...!
‫مراقب...
‫...آماندا باش.
‫حالا می‌فهمم چرا انقدر خاصی.
‫تو بوی قوی‌ای از غم درونت داری.
‫غمی که بسیار قدرتمنده.
‫همین نشون می‌ده که تو چقدر لایق خوردن هستی.
‫چون تو که ناپدید بشی،
‫اندوه اون دختر هم از بین خواهد رفت.
‫بهش فکر کن، روجر.
‫شماها که به‌هرحال ناپدید می‌شین.
‫پس چه فرقی می‌کنه؟! ‫بذارین من بخورمتون.
‫امیلی...
‫برگرد!
‫اون بانتینگ‌ـه!
‫می‌دونم!
‫امیلی!
‫اون زنده‌ست!
‫کی؟
‫آماندا... اون زنده ست!
‫هان؟
‫آماندا هنوز زنده‌ست!
‫فعلاً باید از اینجا بریم!
‫کارتون که تموم شد، ‫مستقیم برید خونه.
‫زین‌زان.
‫تپلی کجاست؟
‫توی کتابخونه.
‫گفت زودتر برگردین خونه.
‫با هم برمی‌گردیم!
‫زین‌زان... همین جاست؟
‫باید خودش باشه.
‫در کجاست؟
‫هان!
‫چرا همه جا انقدر تاریک شد؟
‫جدی؟
‫از دید من که خورشید همه جا رو روشن کرده.
‫بانتینگ!
‫زین‌زان... وقت نداریم.
‫سر جاتون بمونین. ‫یه‌چیزی عجیبه.
‫من هیچ علاقه‌ای به اون ‫دختره و گربه‌هه ندارم.
‫همون‌طور که در جریانید، ‫من فقط از غذای تازه تغذیه می‌کنم.
‫زین‌زان!
‫خیالاتی که در حال محو شدن هستن ‫واقعاً بوی دلپذیری دارن.
‫روجر.
‫پیش از خوردنت، می‌خوام درس مهمی بهت بدم.
‫من و تو با هم فرق داریم.
‫شماها زاده‌ی خیال هستین.
‫اما من... دقیقاً برعکس شماهام.
‫متوجه حرفم که می‌شی؟
‫من خودم صاحب خیالم.
‫خوب گوش کن.
‫من روزگاران و دنیاهایی رو دیده‌م که ‫از درک شماها خارجه.
‫تخیلات و چیزهای زیادی که ‫شمارشش از دستم در رفته.
‫هر جایی که بگین...
‫و تو این مسیر تمام ‫مخلوقات نامرئی رو می‌خورم.
‫راه فراری نیست. ‫وقت‌شه تسلیم بشین.
‫راجی.
‫خوب گوش کن ببین چی می‌گم.
‫چطوره دیگه تسلیم شین؟
‫دوست من از روزی که دنیا ‫اومد، توی بیمارستان بود.
‫اون هرگز فراموشم نکرد.
‫دوست من پیش از اینکه بزرگ بشه... ‫...از دنیا رفت.
‫دوستت رو ازت بگیرن با اینکه ‫فراموشت کنه، فرق داره.
‫تو هنوز فرصت دیدن آماندا رو داری.
‫بگرد در رو پیدا کن، مرد جوان.
‫در؟ آخه کجا؟
‫همه جا رو به دقت بگرد. ‫برو!
‫اوهوم.
‫فرار کردن بی‌فایده ست.
‫دنبال امید گشتن هم بی‌فایده‌ست.
‫بالاخره همه‌تون یه روز در تنهایی ‫از خاطره‌ها محو می‌شین.
‫امیلی! زین‌زان!
‫باریکلا مرد جوان!
‫هنوز متوجه نشدین، نه؟
‫حیف شد.
‫حتی اینم چیزی جز خیال نیست.
‫بنگ.
‫امیلی!
‫کِی می‌خواین بفهمین که ‫شماها نمی‌تونین چیزی رو عوض کنین؟!
‫ببرش داخل.
‫طاقت بیار، امیلی.
‫راجی...
‫عینکی که بهت دادم،
‫اون عینک رو... دوستِ انسانم تصور کرد.
‫بیدار شو، امیلی.
‫راجی...
‫بله؟
‫سلام من رو... به آماندا برسون...
‫باشه... حتماً...
‫چیزی هست که تخیل هرگز حریفش نمی‌شه.
‫و اون...
‫- ...واقعیت‌ـه. ‫- امیلی...!
‫امیـــلی!
‫هان؟
‫راجی! زین‌زان!
‫خوش اومدین!
‫هیچ معلومه کجایین؟ ‫امروز توی دجیما در ناگاساکی بودیم.
‫تپلی... امیلی... ‫اون ناپدید شد...
‫هان؟ ‫تقصیر من بود.
‫اون به خاطر من ناپدید شد.
‫راجی... چی شده؟
‫اون...
‫...امیلی رو از بین برد.
‫هان؟ امیلی؟ ‫اون دیگه کیه؟
‫هان؟
‫نکنه امیلی دوست جدیدته؟!
‫یعنی می‌شه دوست تپلی هم بشه؟!
‫درباره‌ی کی حرف می‌زنی؟
‫جونمی جون...
‫بانتینگ یکی از ما رو خورده؟
‫زین‌زان... اون همین الآن... ‫جلوی چشم‌ ما ناپدید شد.
‫داری می‌گی...
‫...اون یکی از دوستان ما بوده؟
‫جونمی دوست جدید!
‫جونمی جون!
‫چی شده؟
‫تو حالت خوبه؟
‫چی شد؟
‫نه، اصلاً چنین کسی رو نمی‌شناسیم.
‫منم نه.
‫نمی‌شناسیم.
‫چنین کسی رو ندیدیم.
‫- دختر نازنینی بود. ‫- هان؟
‫دختری صاف و ساده ‫با یه لبخند زیبا.
‫تو فراموشش نکردی؟
‫منظورت چیه؟!
‫مگه می‌تونم فراموشش کنم؟! ‫خبری ازش نداری؟
‫به دست بانتینگ... ناپدید شد.
‫«ناپدید شد؟!»
‫این غیرممکنه.
‫تا جایی که می‌دونم ‫بانتینگ فقط به ما خیالی‌ها حمله می‌کنه.
‫کاری به لیزی من نداره.
‫تو... راجع‌به کی حرف می‌زنی؟
‫الیزابت داون‌بیت.
‫دوست عزیزم، لیزی.
‫لیزی؟
‫اسم مامان دوست منم لیزی‌ـه.
‫مطمئنم خودشه.
‫حالش چطوره؟ خوشحاله؟
‫الآن که بزرگ شده، خوشبخت‌ـه؟
‫مامان؟
‫آره خب... خوشبخت‌ـه.
‫با اینکه سخت مشغول کاره اما...
‫... بعد از کار می‌برتمون پارک و استخر ‫ و کلی خوش می‌گذره.
‫بیسکوئیت‌هاش هم نظیر نداره.
‫می‌شه بپرسم تا به حال...
‫چیزی از من گفته یا نه؟
‫از تو؟
‫آره. از من.
‫اسم من «فریزر‌» ـه. ‫اسمی‌ـه که اون روم گذاشت.
‫مامان آماندا یه جعبه‌ی خیلی ‫بزرگ توی آشپزخونه داره،
‫که اسم تو رو روش گذاشته.
‫هر روز اسمت رو صدا می‌زنه.
‫واقعاً؟ پس هنوز من رو یادشه.
‫عزیزترین دوست‌مه.
‫متاسفم... راستش مامان...
‫پس بیسکوئیت‌هاش هم هنوز خوشمزه‌ست؟
‫آه...
‫گاهی وقت‌ها راست و دروغ چیزی اهمیت نداره.
‫گاهی باید اون چیزی رو باور ‫کنی که آرزوش رو داری.
‫باور تو...
‫...تنها چیزی‌ـه که اهمیت داره.
‫حق با توئه. ‫ازت ممنونم، فریزر.
‫صبح به‌خیر، راجی.
‫دنبال چی می‌گردی مرد جوان؟
‫می‌خوام به بیمارستان آماندا برم.
‫می‌خوام برم پیش دوستم.
‫تو حتی نمی‌دونی توی کدوم بیمارستانه.
‫بانتینگ رد بوت رو می‌گیره ‫و شکارت می‌کنه.
‫پیش از رسیدن به اونجا خورده می‌شی.
‫حتی اگه هنوزم زنده باشه...
‫...دیگه تو رو به یاد نمیاره.
‫برای همینم داشتی ناپدید می‌شدی.
‫حتی اگه پیداش هم کنی، ‫بازم هیچ فایده‌ای نداره.
‫آدم‌ها ما رو از یاد می‌برن. ‫کاریش هم نمی‌شه کرد.
‫چون ما خیالی هستیم.
‫مگه کم چیزیه؟
‫دوست خیالی بودن، کم چیزیه؟
‫آخه چرا نمی‌فهمی...
‫زین‌زان... من از ناپدید شدن می‌ترسم.
‫از اینکه بانتینگ بخورتم هم می‌ترسم.
‫اما با این‌حال می‌رم.
‫شاید ناپدید بشم و دیگه ‫هیچکس دوباره نبینتم.
‫ولی زمانی که با آماندا گذروندم، خیال نبود.
‫حتی اگه تمام دنیا خلافش رو بگن،
‫من بهش باور دارم.
‫من خوشحالم که دوست آماندا بوده‌م.
‫راجی...
‫زین‌زان، من می‌خوام برم دیدن آماندا.
‫می‌خوام بهش بگم بیدار بشه و ‫برای زندگیش بجنگه.
‫می‌خوام بدونه هر اتفاقی هم بیفته، ‫من همیشه کنارشم.
‫باید قبل از اینکه ناپدید بشم ‫این کار رو انجام بدم.
‫جولیا.
‫اون دوست آمانداست!
‫این مبارزه‌ی منه...
‫مبارزه‌ی ما برای همه‌ی ما نامرئی‌ها.
‫زین‌زان... این جواب منه.
‫مرد جوان!
‫اینجوری فایده نداره. ‫چه وضع‌شه؟
‫اصلاً درکش نمی‌کنی.
‫دیگه چیزی به اجرا نمونده ها...
‫ناسلامتی تو ستاره‌ی نمایش، ‫شاهزاده آرورا هستی ها.
‫هان...
‫شاهزاده آرورا؟! ‫جولیا! من دوست آماندام!
‫روجر؟
‫روجر نه، راجر؛ دوست آماندا.
‫جولیا ازت خواهش می‌کنم من رو ‫فوراً ببر به بیمارستان پیش آماندا.
‫دوست آماندا؟ ‫معلومه چی می‌گی؟
‫تو آرورای منی.
‫حالا گوش کن.
‫امروز قراره همه رو مجذوب خودت کنی.
‫جولیا... ازت خواهش می‌کنم.
‫دیر می‌شه.
‫- خواهش می‌کنم. خیلی مهمه. ‫- هان؟
‫خواهش می‌کنم.
‫من رو... ببر بیمارستان...
‫چه اتفاقی داره می‌افته؟
‫جولیا راجی رو به‌عنوان ‫دوست خیالی همیشگی‌ش انتخاب کرد.
‫حالا چیکار کنیم؟ ‫چیکار باید بکنیم؟
‫بد شد.
‫خب دیگه... آرورا.
‫قطعه‌ی بعدی «بیداری زیبای خفته» ـست.
‫جولیا. دیرمون می‌شه ها!
‫اومدم.
‫نه!
‫مرد جوان! ‫عکس رو ول کن!
‫زود باش به خودت بیا.
‫راجی... مگه نمی‌خوای بری؟
‫مگه نمی‌خواستی بری دیدن آماندا؟
‫آماندا؟
‫آماندا دیگه کیه؟
‫دوستت.
‫آماندا؟
‫آماندا...
‫یادت رفته؟
‫جولیا... بریم دیگه.
‫پدرت هم بعداً میاد.
‫هان؟ من که نمی‌فهمم.
‫اون تولدم رو یادش می‌ره؛ ‫بعد اجرای باله‌م یادش باشه؟!
‫از این طرف!
‫جولیا، صبر کن!
‫زود باش، راجی! زود باش!
‫زود باش، مرد جوان.
‫عجله کن! عجله کن!
‫ببینم چیکار می‌کنی، تپلی.
‫خیالت راحت.
‫بزن بریم.
‫بیا دیگه. ‫مگه نمی‌خوای آماندا رو ببینی؟
‫آماندا...
‫آهان... من...
‫جولیا!
‫وایسا!
‫از این طرف...
‫راجی... تو از پسش برمیای.
‫- جرئتش رو داری؟ ‫- تماشا کن.
‫تو هم این صدا رو شنیدی، مامان؟
‫صدا؟ چه صدایی عزیزم؟
‫جولیا!
‫بیمارستان.
‫باید بریم بیمارستان!
‫جولیا جان... مامانی رو ترسوندی که.
‫جولیا! ازت خواهش می‌کنم.
‫لطفاً من رو ببر پیش آماندا!
‫[آمبولانس]
‫کارت خوب بود. ‫موفق باشی.
‫آماندا!
‫بانتینگ هستم. آقای بانتینگ.
‫دنبال دختری به اسم آماندا شافل‌آپ می‌گردم.
‫اگر اشتباه نکنم تو این بیمارستانه.
‫متوجه شدم...
‫پرسیدم ارتباطتون با بیمار چیه؟
‫اون طرف!
‫از اون ور!
‫اون طرف! اون طرف!
‫من از اینجا رد نمی‌شم، زین‌زان.
‫تو باید برگردی به کتابخونه.
‫به‌نظرت راجی موفق می‌شه آماندا رو می‌بینه؟
‫شک نکن.
‫می‌دونستم می‌تونه.
‫خیالت راحت، تپلی. ‫من مراقبتم.
‫جولیا! مامان!
‫یادم اومد! ‫امروزه!
‫امروز کنسرت باله داریم!
‫آخیش!
‫خانوم شافل‌آپ...
‫شرایط دخترتون پایداره.
‫خیلی ازتون ممنونم.
‫مامان!
‫من برم یه نوشیدنی گرم بگیرم و بیام.
‫آماندا!
‫آماندا...
‫همه‌ش تقصیر من بود... منو ببخش.
‫فقط می‌دونم...
‫...که تو زنده‌ای.
‫پس تصوراتت هم زنده‌ست.
‫من کنارتم.
‫برگشتم پیشت... آماندا.
‫دیگه وقت‌شه که بیدار شی.
‫بیدار شو.
‫ناپدید نمی‌شیم،
‫مراقب همدیگه‌ایم،
‫و هرگز گریه نمی‌کنیم.
‫دیگه ازت فرار نمی‌کنم.
‫آماندا! زود باش بیدار شو!
‫ببین چی گیرمون اومد؟
‫ببینم... تو واقعاً روجری؟
‫خوشحالم دوباره می‌بینمت.
‫حدس می‌زدم بیای اینجا.
‫آماندا...
‫من... کجام...؟
‫هوم؟
‫بیدار شدی... خانوم کوچولو؟
‫شما... آقای دکتر هستین؟
‫آه...
‫می‌شه لطفاً چند دقیقه آروم بگیری؟
‫هر چیزی تاریخ انقضایی داره.
‫تاریخ انقضای تو هم امروزه.
‫گول لباست رو نمی‌خورم، روجر.
‫داری با کی حرف می‌زنی؟
‫اوه...
‫شنیدی؟ ‫آماندا دیگه نمی‌تونه ببینتت.
‫دیگه تو رو به یاد نمیاره.
‫آخـــی... چه غم‌انگیز!
‫اینطور نیست، روجر؟
‫ر... روجر؟
‫شماها کی هستین؟
‫برای چی دارین دعوا می‌کنین؟
‫هوم؟
‫بدجور داره گرسنه‌م می‌شه، بدجور!
‫الآن هر چیزی رو که بهت داده، می‌خورم.
‫از جمله غم و دردی که بهت داده.
‫آماندا!
‫روجر!
‫هان؟
‫نخیرم! اسمش روجر نیست!
‫درسته! منم!
‫اسم اون... راجر‌ه!
‫هان؟
‫راجر! بیا اینجا!
‫آماندا!
‫آفرین خانوم کوچولو!
‫همون‌طور که فکر می‌کردم ‫روجر واقعاً شکار باارزشی‌ـه.
‫آماده‌ای راجر؟
‫بریم!
‫محکم بگیر!
‫گرفتم!
‫پیشرفت جالبی‌ـه.
‫من صدها سال بیشتر از ‫تو خیال‌پردازی کردم، خانوم کوچولو.
‫آماندا... به‌نظرت این قایق می‌تونه ‫پرواز هم کنه؟
‫ صدالبته...
‫...که نه!
‫ولی خیالت راحت!
‫راجر!
‫آماندا!
‫آماندا؟
‫شما دکتر هستین؟ ‫ لطفاً یه کاری کنین!
‫نه متاسفانه، خانوم شافل‌آپ.
‫راستش من دارم یه نظرسنجی ‫از بچه‌ها به عمل میارم.
‫نگران نباشید، زیاد طول نمی‌کشه.
‫تو همونی که قبلاً اومدی تو کتابفروشی.
‫باعث افتخاره که من رو یادتونه، خانوم شافل‌آپ.
‫دارید دخترم رو اذیت می‌کنید!
‫فوراً از اینجا برید بیرون!
‫مامان!
‫آماندا... بیدار شدی؟
‫حرف‌هاشو باور نکن!
‫- حرفاشو باور نکن! ‫- الآن دکتر رو خبر می‌کنم.
‫مامان...
‫این آقا... سعی داره راجر رو بخوره.
‫گمونم دچار سوءتفاهم شدی، خانوم کوچولو.
‫من فقط سعی دارم اون رو به نیستی، ‫به واقعیت، برگردونم.
‫تو... کی هستی؟
‫تا وقتی شما و دخترتون دخالت نکنین، ‫آسیبی بهتون نخواهد رسید.
‫دخالت؟
‫آ آماندا!
‫آماندا... مامان حرفت رو باور می‌کنه!
‫می‌تونه کمکت کنه!
‫درمورد فریزر بهش بگو!
‫به مامان بگو صداش بزنه تا بیاد!
‫- مامان... راجر می‌گه... ‫- آماندا!
‫آروم باش، عزیزم.
‫راجر می‌گه...
‫فریزر رو... صدا بزن...
‫فریزر...؟
‫یه سگه... یه سگ به اسم فریزر...
‫راجر اون رو دیده.
‫راجر؟
‫معطل نکن!
‫مامان... فریزر رو صدا بزن.
‫مامان...
‫مار؟
‫خیلی خوش آمدین، خانوم شافل‌آپ.
‫به دنیای خیال... خوش آمدید.
‫مامان...؟
‫آماندا...
‫چیزی نیست...
‫من کنارتم!
‫مامان!
‫راجر رو نجات بده!
‫ولش کن...! گفتم ولش کن!
‫گفتم پسره رو ول کن!
‫تو حق نداری... دوستمون رو ازمون بگیری!
‫هوم؟
‫هان؟
‫برو فریزر!
‫مـ مامان...!
‫چرا شماها اصلاً دل به کار نمی‌دین؟
‫حریف یه خیالی هم نشدی.
‫آروم باشین تا به غذام برسم!
‫راجر!
‫آماندا... تو باید کنار مادرت زندگی کنی.
‫راجر!
‫چه طعم وصف‌ناپذیری.
‫حقا که ورای تصور‌ـه.
‫فقط نمی‌دونم چرا...
‫...انقدر طعم موندگی می‌داد.
‫انگار گندیده بود...
‫اما بالاخره خوردمش. ‫یه خیالی استثنائی.
‫درست همون چیزی که دنبالش بودم.
‫هان؟
‫چــــی؟
‫و و واقـعـــیــت...!
‫مامان؟
‫چیزی نیست. خوبم.
‫خوشحالم که برگشتی.
‫برگشتم مامان.
‫درست همون‌طور که گفته بودی.
‫بزرگ شده.
‫دختر خوشبختی شده.
‫اوهوم... آماندای منم...
‫...خیلی خوشبخته.
‫همه چی مرتبه؟
‫آه... آره.
‫خدای من... به‌هوش اومده!
‫آره.
‫خیلی خوشحال شدم. ‫الآن به دکتر اطلاع می‌دم.
‫ممنون.
‫آه...!
‫ممنونم راجر. ‫از تو هم ممنونم، فریزر عزیزم.
‫راجر... ممنونم که برگشتی.
‫من تنها نبودم.
‫دوست‌های توی کتابخونه هم کمکم کردن.
‫زین‌زان و تپلی...
‫امیلی هم همین‌طور...
‫اوهوم.
‫آماندا... در طول زندگی...
‫...بارها و بارها شادی و غم رو تجربه می‌کنی،
‫و یه روز هم بزرگ می‌شی.
‫راجر...
‫آماندا...
‫هر اتفاقی بیفته،
‫من همیشه...
‫...هر جایی هم که باشم... بخشی از وجودتم.
‫خوشحالم که اومدی...
‫سه ماه و سه هفته و سه روز پیش.
‫آماندا...
‫هرگر ناپدید نمی‌شیم،
‫مراقب همدیگه‌ایم،
‫و هرگز...
‫هرگز...
‫گریه نمی‌کنیم.
‫زود باش راجر.
‫آخرین ماجراجویی انتظارمون رو می‌کشه!
‫اوهوم!
‫مترجم: Prometheus @‫AWSub | @TheuSub
‫پرنده‌ای که شبیه‌ش رو ندیده‌اید.
‫گلی که شبیه‌ش رو ندیده‌اید.
‫نسیمی که شبیه‌ش رو ندیده‌اید.
‫و شبی که شبیه‌ش رو ندیده‌اید.
‫تا حالا چنین جای شگفت‌انگیزی دیده بودین؟
‫من... دیده‌م.
‫♪ اطرافمان... پر شده از جادو ♪
‫♪ منتظر است... تا شود پیدا ♪
‫♪ زیر نور خورشید... آن سوی ابرها ♪
‫♪ در سکوت... به زیر هر آوا ♪
‫♪ پیدا نیست برای آن کس که نداردش باور ♪
‫♪ تنها با چشم دل... می‌شود آن را دید ♪
‫♪ جــــایی... هـــست... ♪
‫♪ که ممکن است هر ناممکن ♪
‫♪ بـــــاور کــــن ♪
‫♪ هیچ چیز ناممکن نیست ♪
‫♪ تا که هست تو را باور ♪
‫♪ هیچ چیز ناممکن نیست ♪
‫♪ پذیرای رنگین‌کمانم... با تمام بارانش ♪
‫♪ پذیرای خنده... با تمام دردها ♪
‫♪ در این لحظات... درمی‌یابیم ♪
‫♪ که در دل تاریکی هم... ستارگان می‌توانند بدرخشند ♪
‫♪ زیبایی فراگرفته اطرافمان را ♪
‫♪ مقابل ماست... دنیایی که می‌بینیم در رویا ♪
‫♪ جــــایی... هـــست... ♪
‫♪ که ممکن است هر ناممکن ♪
‫♪ بـــــاور کــــن ♪
‫♪ هیچ چیز ناممکن نیست ♪
‫♪ تا که هست تو را باور ♪
‫♪ هیچ چیز ناممکن نیست ♪
‫♪ من و تو هر دو ممکن‌ایم ♪
‫♪ رشته‌ای که متصل کرده ما را تا ابد ♪
‫♪ اگر فردا بخت نباشد یار ما ♪
‫♪ و من دگر نباشم کنار تو ♪
‫♪ بـــا هـــم خواهـــیم بـــود ♪
‫♪ زیر نور خورشید... آن سوی ابرها ♪
‫♪ در سکوت... به زیر هر آوا ♪
‫♪ جــــایی... هـــست... ♪
‫♪ که ممکن است هر ناممکن ♪
‫♪ بـــــاور کــــن ♪
‫♪ هیچ چیز ناممکن نیست ♪
‫♪ تا که هست تو را باور ♪
‫♪ هیچ چیز ناممکن نیست ♪