فیلم و سریال بدون سانسور,دوبله فارسی زیرنویس چسبیده در نیکی مووی [nikiMoviez.sbs]
« ما را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید » [ @niki_movie ]
من بزرگ شدم در خشک‌ترین مکان روی زمین.
شهر ما در بیابان ساخته شده بود جایی که نمک پیدا کرده بودند.
پدرم برای شرکت معدنی کار می‌کرد.
همه مردها همین‌طور بودند.
ما بچه‌ها با اشتیاق منتظر بودیم تا چیزی اتفاق بیفتد،
اما وقتی چیزی اتفاق می‌افتاد، مردم می‌ترسیدند.
من نمی‌ترسیدم.
چه کسی جرأت می‌کند؟
- یه پک برای هرکی که امتحان کنه! - من نه!
هیچ‌کس، شما یه مشت آدم گندید…
- من نه. - منم نه.
- نه. - به هیچ وجه.
- نگاه کن، داره می‌ره! - فکر نمی‌کنم بره داخل.
- واقعاً داره می‌ره داخل؟ - نه، فکر نمی‌کنم.
اون خیلی شجاعه!
نه، نه، نه! نرو!
راوی فیلم
بیابان آتاکاما، شیلی، ۱۹۶۶
لطفاً، دون نولاسکو، اجازه بدید نصفش رو حالا بدم
و بقیش رو هفته بعد.
نمی‌شه، خانم.
من سکوت می‌کنم تا تو رو از رنج نجات بدم
که این حقیقت برات به همراه داره.
- آیا چیز وحشتناکیه؟ - آره.
هست.
من عاشقتم، اسمرالدا.
هر چی که هست، بهم بگو.
من می‌تونم تحمل کنم.
ما یه راه‌حل پیدا می‌کنیم.
- دم شیطان؟ - آره.
قشنگه.
ممنون.
کثیفه. تموم شد.
حتی اگه بخاطرم رنج بکشی، منو ترک می‌کنی.
دیگه نمی‌خوای منو ببینی.
ولی چرا اینو می‌گی؟
می‌دونم اینطور نمی‌شه. من از عشق بزرگم به تو مطمئنم.
خوان پابلو از اسمرالدا طلاق خواست.
- لعنتی. - من پدرشم.
نمی‌دونم، خوان پابلو.
- نمی‌دونم. - پیاز؟
آره.
گل‌هایی که وقتی عاشقم بودی بهم دادی
با یه تکان بی‌ثبات تو خشک شدن
و هنوز
تو امید روح منی
قولی که دادی همیشه عاشقم باشی
مثل دود سبک تو هوا پخش شد
هنوز
و هنوز
تو امید روح منی
مداردو.
مداردو!
آب نیست. بریم خونه!
- بیا، مرد. -
مداردو، بیا بریم!
هی، پخش‌کننده! یکشنبه چیکار می‌کنیم؟
قراره یه فیلم از جان وین نشون بدیم.
- اوه. - بهترین وسترن تاریخ.
خوبه؟
آره، واقعاً خوبه.
بیا با ما یه آبجو بخور، مداردو.
نه، بهتره برم خونه. باید برم خونه.
نه، بیا دیگه.
اگه من یه زن فوق‌العاده تو خونه داشتم
منم نمی‌موندم.
حتی سر کار نمی‌رفتم.
سه روز تا یکشنبه. سه روز.
و اونا دوباره شروع به قرار گذاشتن می‌کنن،
شام‌های شیک، سالن‌های رقص.
ولی اون خیلی جوون‌تر از اونه.
مثل تو و بابا.
نه، حتی بیشتر از اون.
گری کوپر تو پنجاه و چند سالگیش بود، و اون حتی ۲۵ سالش هم نبود.
تموم کردم.
حموم آزاده.
شب بخیر، بابا.
شب بخیر، عزیزم.
بعد اونا دوباره تو اپرا همدیگه رو می‌بینن.
ولی اون ازش محتاطه
چون اون شهرت داره که عاشق‌های زیادی داشته.
چرا با بابا ازدواج کردی؟
پسرای هم‌سن خودت رو دوست نداشتی؟
اون موقع، اون خیلی بزرگ‌تر از من به نظر نمی‌اومد.
کار تو معدن اونو اینجوری کرد.
منم پسرای هم‌سن خودم رو دوست ندارم.
هر روز دقیقاً مثل هم بود.
به جز یکشنبه‌ها.
اسم مداردو خیلی به بابام می‌اومد
چون اون یه وسواس داشت با اسم‌هایی که با م شروع می‌شن
از وقتی که فهمید اسم مادرش مارتینا بود
و اسم پدرش مگنوست.
ماریا ماگنولیا، منتظرتم.
ماریانو، بزرگ‌ترین، لکنت داشت.
اون عاشق وسترن‌ها بود.
بده به من.
میرتو، برادر وسطیم، خیلی به کمدی‌ها، فوتبال علاقه داشت،
و زن‌ها.
- میرتو! - میام! میام!
برادر سومم، مارسلینو، همه‌چیز رو سیاه و سفید دوست داشت.
مارسلینو. بیا، عجله کن.
و من تقریباً ماریلینا نامیده شدم،
به احترام مریلین مونرو،
که وقتی اسمش نورما جین بود هیچ‌کس نبود،
به گفته بابام.
مادرم تهدید کرد که جدا می‌شه.
عجله کنین بچه‌ها، دیرمون شده!
پس آخرش، اسمم شد ماریا مارگاریتا.
دوباره مدل موهاتو عوض کردی؟
چرا به کرم شب‌تاب بودن راضی باشم وقتی می‌تونم ستاره باشم؟
و اسمش ماریا ماگنولیا بود. دو تا م.
ولی اگه اینجوری نبود،
بابام به هر حال باهاش ازدواج می‌کرد چون اون خیلی مرموز بود،
و مثل اون عاشق فیلم‌ها بود، گرچه همیشه غمگینش می‌کردن.
هیچ‌کس واقعاً نمی‌دونست از کجا اومده.
ببخشید.
بعضی‌ها می‌گفتن از اون طرف کوه‌ها.
حالت چطوره؟
"خدا دریا رو با یه تکان بینی‌هاش باز کرد."
پدرم آدم مذهبی نبود.
اون داشت یه صحنه رو نقل می‌کرد از "ده فرمان".
یکشنبه‌ها شادترین لحظات برای بابام بودن.
مثل وقتی که موسی دریای سرخ رو شکافت.
بیا، دخترم.
صورتت پر از گرد و خاکه.
ممنون.
خرابه.
تنها چیزیه که دارم.
- سلام. - سلام.
ام، چند تا شیرینی پولولئو،
و چند تا آب‌نبات برای بچه‌ها، لطفاً.
حتماً.
- و چند تا شکلات برای من، لطفاً. - الان، آقا.
اجازه بدین من حساب کنم، خانم کاستیو.
- نه، نه. - اصرار دارم.
با آبی خیلی قشنگ به نظر میای.
یکی برای تو، و یکی برای تو.
- بیا. - ممنون.
آقای هاوزر اینا رو خریده.
ما ردیف چهارم هستیم. بیا، بریم.
بریم! عجله کن.
اون‌ورتر برو.
نمی‌خوام این‌قدر نزدیک بشینم.
این صندلی مال اونه.
ببخشید. ببخشید. ببخشید.
ماریون مایکل موریسون. سه تا م.
چطور جان وین بازیگر نشه؟
- چی؟ معلومه. - معلومه.
جان وین بهترینه.
هیچ‌کس سریع‌تر از اون اسلحه نمی‌کشه.
ولی به خوبی کرک داگلاس نیست.
از اول می‌دونستم این یارو، که این‌قدر احمقه،
لیبرتی والانس رو نکشته.
آره، همه‌چیز رو خراب کرد!
و نمی‌دونی چقدر خوشحالم که یه پسر این‌قدر بااستعداد دارم.
ولی آیا ممکنه از هر پنج کلمه که می‌گی،
حداقل دو تاش فحش نباشه؟
روزنامه‌نگار به ستاره چی می‌گه
وقتی می‌خواد حقیقت رو بگه؟
گفت،
"وقتی افسانه به واقعیت تبدیل می‌شه…" درسته؟
"…افسانه رو چاپ کن."
این دیگه چه کوفتی یعنی؟
یعنی
گرچه گاهی واقعیت به اندازه دروغ جذاب نیست،
همون‌طور که فیلم درست می‌گه،
دروغ گفتن همیشه یه هزینه داره.
- -
نه، مرد. نمی‌تونم.
شوره تو سال ۱۸۶۰ توسط معدن‌چی خوزه سانتوس اوسا کشف شد.
توسط معدن‌چی خوزه سانتوس اوسا.
شوره یکی از منابع اصلی ثروت کشوره.
همیشه این‌طور بوده؟
- آره. - نه.
بعد از جنگ اقیانوس آرام،
بولیوی شکست خورد، و بیابان آتاکاما شیلیایی شد.
کسی می‌دونه شوره برای چی استفاده می‌شه؟
- برای کودها. - درسته.
چیز دیگه‌ای؟
- سوسیس‌ها. - دقیقاً.
چیز دیگه‌ای؟
باروت.
یکی گفت ما از جنس همون چیزایی هستیم که رویاهامون ازش ساخته شدن.
فکر می‌کنم ما از جنس همون چیزای فیلم‌هام هستیم.
چهارده، سیزده…
و گاهی فیلم‌ها همون قدرت جادویی رویاهارو دارن
برای پیش‌بینی آینده.
…چهار، سه، دو، یک، صفر.
مداردو، داری چیکار می‌کنی، احمق؟
مداردو!
چرخ، لوئیس.
خوبه.
- باشه. - چرخ رو اینجا بذار.
باشه. اونجا محکمش کن.
نه، میرتو، لطفاً.
متأسفم که فقط در صورت فوت غرامت هست.
ولی شوهرم مثل یه جانور کار کرد.
این همه سال، یه روز کار رو هم از دست نداد.
دوشنبه تا شنبه، حتی دو شیفت پشت سر هم اگه لازم بود.
شرکت تعهد مداردو رو می‌شناسه.
ولی مسئولیت رو قبول نمی‌کنه.
می‌دونی چیه؟ شما فقط به اعداد فکر می‌کنین.
برعکس، خانم.
بعد از جنگ، پدرم مجبور بود مین‌ها رو تو کشورهای اشغالی پاکسازی کنه.
و تو ذهنت، روزی رو تصور می‌کنی
که یکی سراغت بیاد و خبر بد رو بهت بده.
و همون‌طور که انتظار می‌رفت…
اون روز اومد.
متأسفم برای پدرتون.
ولی شوهرم اینجاست با ما، آقای هاوزر.
- سلام. - سلام.
برو.
اینجا خونه منم هست، آقای هاوزر.
خب، نه دقیقاً.
مال شرکته.
مال شماست به صورت موقت.
اگه مشکلی نیست،
چرا فردا صبح به دفتر نیایید؟
نه.
برام مشکلی داره.
می‌خوام همین‌جا و حالا بهم اطمینان بدین که خانوادم تو این خونه می‌مونن.
و شوهرم حقوق کاملش رو می‌گیره.
- اون چهار تا بچه برای سیر کردن داره. - آره، می‌دونم.
و باورم کنین، می‌خوام بهتون کمک کنم.
ولی این فقط یه دیدار محترمانه بود.
من اینجا به‌عنوان مدیر کارخانه نیستم.
"خداوند میزبانان برای ما می‌جنگه.
دست توانای او رو ببینید."
- نگهش دار. - بیا تو، بیا تو.
- آره، نگهش دار، بچه. - همین‌جاست!
من اینجا می‌شینم!
ما آماده‌ایم، رفیق!
- اون عاشق این صندلی می‌شه. - نه، کمکمون نکن.
بیا، بچه‌ها، یه دست بدین. با سه شماره.
- من می‌رم پایین. - خوبه. یک، دو، سه.
- نگهش دارین! - همین‌جا.
- مواظب باش! مراقب دستش باشین. - من استعداد طبیعی‌ام رو کشف کردم.
راحتی؟
بالشت نمی‌خوای؟
می‌بینی، رفیق؟ می‌بینی با بچه‌هات چی ساختم؟
- خوب بود. - عالیه.
- فردا می‌بینمت. - منم می‌خوام سوار شم.
خب، کمکم کن ببرمش.
"و خدا دریا رو باز کرد،
با یه تکان بینی‌هاش."
شماره پنج.
واضحه که برای کارفرماهامون، ما کارگرا، آدما نیستیم
بلکه فقط ابزارهایی هستیم برای افزایش ثروت خون‌آشام‌های آمریکایی.
این چیزیه که هستیم.
این یه مبارزه طبقاتیه، یه مبارزه ضدسرمایه‌داری،
و یه مبارزه ضدامپریالیستیه.
اونا پر از وعده بودن، ولی آخرش چی شد؟
- هیچی. - دیگه بسشه!
و نتیجه این درگیری به همبستگی ملی بستگی داره
که ما تو کل طبقه کارگر شیلی بیدار می‌کنیم
و فشار سیاسی‌ای که باید اعمال کنیم.
وقت تردید نیست.
باید از نظر سیاسی با رفقامون از ورگارا،
ماریا النا، و ویکتوریا هماهنگ شیم.
تو هم‌کلاسی برادر مارسلینوم هستی، درسته؟
آره.
بذار سرمایه‌دارا بازسازی و محاسباتشون رو بکنن،
ولی باید بدونن،
اگه همه کارگرای شوره متحد شن،
می‌تونیم کشور رو فلج کنیم.
نگران نباش. بابام همیشه این چیزا رو درست می‌کنه.
- زنده باد انقلاب! - هورا!
بریم.
- برو شیلی! - هورا!
- زنده باد حزب سوسیالیست! - هورا!
- زنده باد کارگرای شوره! - هورا!
- زنده باد رفقای رِکابارِن! - هورا!
چرا داریم می‌ریم اگه بابای مائوریسیو گفت می‌تونه همه‌چیز رو درست کنه؟
اونا اول می‌خوان دنیا رو عوض کنن، و ما این‌قدر وقت نداریم.
داری می‌ری دفتر آقای هاوزر؟
شاید.
ولی یه کم دیرتر. بیا.
بابا می‌گه اون آلمانیه
و به آلمانیا نمی‌شه اعتماد کرد.
چرا؟
چون اونا همیشه آدمای بد تو فیلما هستن.
به این یکی می‌شه اعتماد کرد.
اینجا منتظرم باش.
حتماً.
عصر بخیر، خانم. لطفاً بفرمایید داخل.
ببین چقدر قشنگه.
لطفاً، از این طرف.
حتی برای لوبیا هم کافی نداریم،
و نولاسکو دیگه بهمون پول قرض نمی‌ده.
گوشواره‌هاتو بهش ندادی؟
اون بدهی‌های قبلی‌مون رو نقد کرد.
لعنتی! تو این خونه، پول سوار اسبه، و ما پیاده‌ایم.
فقط همینو می‌تونی بگی؟ یه جوک؟
باید برم بهشت تا یه دهن کمتر برای سیر کردن داشته باشی؟
به بچه‌ها چی بگیم؟
درباره چی؟
سینما.
تنها چیزیه که براشون مهمه.
یه چیزی پیدا می‌کنم.
سلام، چارلی. مدت‌ها ندیدمت.
چیه، اسپاتس؟ اینجا چیکار می‌کنی؟
فقط اومدم ادای احترام کنم.
- به من چیزی بدهکار نیستی. - من اینو نمی‌گم.
تو به اندازه کافی لطف کردی که سردخونه‌ام رو به دوستات پیشنهاد دادی.
- نمی‌دونم درمورد چی حرف می‌زنی. - همه اون تابوت‌ها رو دستم مونده.
راستش، اسپاتس، من هیچ ربطی بهش نداشتم.
خداحافظ، چارلی.
نه، اسپاتس، نه! نه، اسپاتس. لطفاً، نه! نه …
[با صدای دراماتیک] خداحافظ، چارلی.
و گانگسترها…
حتماً وقتیه که جک لمون بالا میاره.
…تیراندازی کردن.
تلفن افتاد، و گانگسترها…
…حواسشون پرت شد.
اونجا، جو و جری سعی کردن فرار کنن.
بعد…
شاید… فکر خوبی نباشه که من این کارو بکنم.
"را-تا-تا-تا" خیلی خوب دراومد.
آره، من…
نمی‌دونم. بهتره یکی دیگه این کارو بکنه.
میرتو؟
یکشنبه بعد؟
هالی.
هالی، هالی!
تنهام بذار!
- هالی… - نه!
بعد اون احمق می‌ره تو آپارتمان
و اون دیوونه می‌شه،
همه‌چیز رو تو مسیرش نابود می‌کنه.
چراغ لعنتی.
گربه لعنتی، اون گربه بوگندو رو می‌گیره…
خفه شو لعنتی!
بیا.
نه!
تنهام بذار!
همه پرها همه‌جا پخش می‌شن مثل…
لعنتی! به اون چیزا چی می‌گن وقتی تو آب گوز می‌دی؟
بس کن، میرتو. چرا عصبانی بود؟
من چه می‌دونم لعنتی؟
فقط می‌دونم که کاملاً دیوونه بود.
همین.
ولی به هر حال،
کی زنا رو می‌فهمه؟ من که نه.
مارسلینو؟
باشه.
عشقم
دوستت دارم
عشقم
دوستت دارم، دوستت دارم
عشقم
دوستت دارم، دوستت دارم، دوستت دارم
قطار شروع به حرکت می‌کنه.
یه قطار بخار محکم و قویه، به رنگ خاکستری فولادی.
قطار با پنجره‌های کشویی مجهز شده
و یه پوشش داخلی چوبی داره.
درهای چرخشی که به بیرون باز می‌شوند
و دستگیره‌های فلزی عمودی
که مردم به آن‌ها می‌چسبند تا سوار قطار در حال حرکت شوند.
چرخ‌های قطار شروع به جیرجیر می‌کنند،
- و این— - مارسلینو.
فیلم کمی طولانیه.
برس به آخرش.
و قطار در ابری از دود غیبش می‌زنه.
مادربزرگم می‌گه این یه فیلم کثیفه برای افراد بالای ۲۱ سال.
مطمئنم اون‌قدرا هم بد نیست.
من آلت برادرامو می‌بینم، و اخم نمی‌کنم،
و کاملاً حالم خوبه.
داری شوخی می‌کنی؟
برت لنکستر، مونتگومری کلیفت، فرانک سیناترا…
چطور بریم تو؟
- من الان می‌رم تو. - اونجا می‌بینمت.
هیس! خفه شو!
نمی‌دونستم می‌تونه اینجوری باشه. هیچ‌کس مثل تو منو نبوسیده.
هیچ‌کس؟
حتی یه نفر هم نه از همه مردایی که بوست کردن؟
چند نفر فکر می‌کنی بودن؟
نمی‌دونم. نمی‌تونی یه تخمین تقریبی بدی؟
نه بدون ماشین‌حساب.
ماشین‌حسابت همراهته؟
همه این سر و صدا برای یه کم عشق‌بازی تو ساحل؟
آره، مردم اغراق می‌کنن.
بابات چی؟
حالش چطوره؟
خیلی خوبه.
ساکت‌تر از همیشه.
نمی‌تونی تصور کنی چقدر سخته جابه‌جاش کنم
از صندلی به تخت.
یا ببرمش دستشویی.
حتماً سخته.
مخصوصاً برای مامانت.
آره، مخصوصاً برای اون.
مامان تو چی؟
نمی‌برتت سینما؟
نمی‌دونم. هیچ‌وقت ندیدمش.
خب، ولی تو یه مادربزرگ داری
که نمی‌ذاره فیلم‌های کثیف ببینی.
آره.
سیگار کشیدن یه لذته
یه لذت درخشان
و حسی
با سیگار کشیدن، منتظر مردی که عاشقشم می‌مونم
پشت شیشه‌های شاد
و وقتی سیگار می‌کشم، عمرمو تلف نمی‌کنم
چون دود شناور منو به خواب می‌بره
دراز کشیده رو کاناپه‌ام
سیگار می‌کشم
و عشق‌بازی می‌کنم
عشقمو شاد و عاشق می‌بینم
بوسه‌های عاقلانه لب‌هاشو حس می‌کنم
و با میل بیشتر این رابطه رو حس می‌کنم
وقتی چشم‌هاشو حس می‌کنم
تشنه شور و شوق
پس وقتی این‌قدر حالم خوبه
فرار می‌کنم، می‌خوام از لذت دیوونه شم
اون گرما رو حس می‌کنم
از دود مست‌کننده
که آخرش شعله سوزان عشقو روشن می‌کنه
بچه‌های تخس! از اینجا برین بیرون!
بدو، بدو، بدو!
اینجا چیکار می‌کنی؟
ایده من بود.
فقط داشتیم یه نگاهی می‌انداختیم.
تو پسر اون مرد اتحادیه‌ای هستی، نه؟
آره.
حرفش راسته؟
چی دیدی؟
هیچی.
ن تونستیم چیزی ببینیم.
فقط یه زن… با پولک‌دوزی
که درباره سیگار کشیدن می‌خوند.
با اون پرها قشنگ به نظر می‌رسید
لباسش برق می‌زد…
با اون کفش‌های پاشنه‌بلند.
ولی تماشاچیا انگار آوازشو نمی‌شنیدن.
اونا بهش نگاه نمی‌کردن مثل وقتی که مردم فیلم می‌بینن.
خب، چیزی که هست اینه که بعضی مردا، وقتی مشروب به سرشون می‌زنه،
دیوونه می‌شن وقتی یه زن قشنگو می‌بینن که می‌رقصه.
نمی‌خوام اونجوری بهم نگاه کنن.
ولی همه سالن‌ها نمی‌تونن مونیسیپال یا تئاتر کائوپولیکان باشن.
باید از یه جایی شروع کنی.
گوش کن، گل آفتابگردون.
موضوع این نیست که مردم رو صحنه چطور می‌بیننت،
بلکه اینه که تو خودتو چطور می‌بینی.
اگه حس کنی و مثل یه هنرمند رفتار کنی،
یه هنرمندی،
مهم نیست اگه برای هزاران نفر اجرا کنی
یا برای یه مشت مست.
هنرمندا مثل شب‌تاب‌ها هستن.
یه نوری دارن که باعث می‌شه بدرخشن.
ولی اون نور یه نفرین هم هست.
نمی‌تونی خاموشش کنی.
داخلته.
باید بیاد بیرون، و اگه نیاد…
قلبت پژمرده می‌شه.
اگه پول ندی، بعدش هیچ‌کس پول نمی‌ده.
آره.
پیرمرد حرامزاده.
حدس بزن چی.
نوبت توئه.
آه!
هیس!
- من اسپارتاکوسم. - من اسپارتاکوسم.
- من اسپارتاکوسم. من اسپارتاکوسم.
هزاران و هزاران نفر با خوشحالی جاش می‌مردن.
اون چی بود؟ خدا بود؟
خدا نبود.
یه مرد ساده بود.
یه برده.
عاشقش بودم.
اون یه قانون‌شکن بود!
یه قاتل!
دشمن روم.
بهم بگو.
چرا عاشقش بودی؟
بی‌فایده‌ست که بهت بگم.
نمی‌فهمی.
پس کراسوس می‌ره سراغ اسپارتاکوس.
اون با دوستش آنتونی به هم زنجیر شده.
کراسوس به نگهبانای رومیش دستور می‌ده
اسپارتاکوس و آنتونی رو مجبور کنن بجنگن.
اونا می‌جنگن، یکی در برابر دیگری، تا مرگ.
کسی که زنده بمونه… به صلیب کشیده می‌شه.
آنتونی تو رحمشته.
منو ببخش، آنتونی.
دوستت دارم، اسپارتاکوس.
مثل پدر خودم.
منم همین‌طور، آنتونی.
مثل پسری که هیچ‌وقت نمی‌بینمش.
- -
وارینیا نزدیک می‌شه به جایی که اسپارتاکوس به صلیب کشیده شده.
این پسرته، اسپارتاکوس. اون آزاده.
قول می‌دم همیشه تو رو یادش نگه دارم.
و اینجوری بود که رسماً شدم راوی فیلم‌های خانوادم.
من اسپارتاکوسم.
مطمئنی باهات نیومد؟
من اسپارتاکوسم.
ببین، وقتی خواب می‌بینه لکنت نمی‌کنه.
من اسپارتاکوسم.
بیا ببینیم لباس خوابم بهت میاد یا نه.
زمان اینجا حسابی قاطی پاتیه.
انگار جلو نمی‌ره، ولی پرواز می‌کنه.
ممنون، مامان.
و در چشم به هم زدنی، قراره هم‌سن من بشی وقتی ماریانیتو رو داشتم.
قول بده نذاری اون چیزی که برای من شد، برای تو بشه.
قول بده یه زندگی داشته باشی، یه زندگی برای خودت.
زندگیت مال خودت نیست؟
فقط اینه که گاهی حس می‌کنی
کنترل زندگیتو نداشتی.
خب، قول می‌دی؟
نه.
- دوست ندارم قول بدم. - چرا؟
نمی‌دونم. مثل اینه که یه سنگ گنده تو جیبت حمل کنی.
می‌فهمم.
ولی این قول یه سنگ نیست.
برعکس. مثل…
یه سوراخ کوچیکه که می‌تونی همه وزنایی که نمی‌خوای حمل کنی رو اونجا بریزی.
آره، مامان.
یه زندگی برای خودم.
قول می‌دم.
- سلام، ماریا مارگاریتا. - سلام.
خونم.
مامان؟
مامان کجاست؟
- مامانم کجا رفت؟ - نمی‌دونم، عزیزم.
مامان!
مامان! مامان، لطفاً نرو! مامان!
مامان! مامان!
مامان!
مامان! مامان! لطفاً تنهام نذار!
مامان!
هی.
بابا.
آره.
می‌رم.
گوش کن، یه سری لباس جا گذاشته،
شاید رفته دنبال کار تا یه کم پول جمع کنه
و بعد یه مدت برگرده.
خفه شو.
شوره.
سولفیت سرب.
آزوریت.
مس.
ممنون.
سلام.
- چی برات بیارم، خانوم؟ - یه کم مارشمالو.
الان.
- من حساب می‌کنم. - بله، آقا.
ممنون.
ببین.
قراره تو شهر یه چیزایی بشنوی.
من هیچ ربطی بهش ندارم.
در واقع،
منم به اندازه تو شوکه‌ام.
یه بسته کوچیک شیرینی پولولئو.
بله، آقا.
بیا.
عاشق اینا بود.
دفتر مرکزی‌مون ۳۱,۲۵۹ تا کارمند داره،
که از کل جمعیت نچز، می‌سی‌سی‌پی بیشتره.
من تو طبقه نوزدهم کار می‌کنم، بخش سیاست‌های معمولی،
بخش حسابداری حق بیمه، قسمت دبلیو، میز شماره ۸۶۱.
اسمم سی.سی. بکستره. سی برای کالوین، سی برای کلیفورد.
با این حال، بیشتر مردم صدام می‌کنن بادی.
چرا تعطیلات راجع‌بهش حرف نکنیم؟
می‌تونم بهت زنگ بزنم، بیام دنبالت، و بعد پرده‌برداری بزرگو داشته باشیم…
مطمئنی این روش درست پوشیدنشه؟
فکر کنم آره. بیا.
فکر نمی‌کنی زیادی کج شده؟ به هر حال، این یه شرکت محافظه‌کاره.
نمی‌خوام مردم فکر کنن من یه سرگرم‌کننده‌ام.
چته؟
آینه. شکسته‌ست.
آره، می‌دونم.
اینجوری دوستش دارم.
منو شبیه احساسم نشون می‌ده.
تلفنت.
بله؟
یه لحظه.
اگه اشکالی نداره، این یه جورایی شخصیه.
کریسمس خوبی داشته باش.
می‌خوای بیای تو؟
می‌تونم باهاش برم؟
آره.
- اگه می‌خوای دوچرخه‌تو اونجا بذار. - باشه.
بکستر
یکی از ۳۲,۰۰۰ کارمند یه شرکت غول‌پیکر تو نیویورکه.
ساعت‌های طولانی کار می‌کنه.
دوستت دارم، خانم کوبلیک.
سه.
بی‌بی.
حرفمو شنیدی، خانم کوبلیک؟ کاملاً عاشقتم.
خفه شو و ورق بده.
چرا قبلاً به این فکر نیفتادی، مداردو؟
این دختر دیوونه فیلم‌های سیاه‌وسفیدو
جوری تعریف می‌کنه انگار تکنیکالر و سینماسکوپن.
انگار با لمون جک تو خونه مجردیش بودیم.
این به وضوح یه نمایش هنریه از هر نظر که فکرشو بکنی.
و هنر، دوست من، پول می‌گیره.
نه. خیلی عجیب می‌شه اگه دوستام برای ورود به خونم پول بدن.
با لوچو موافقم.
اگه دخترت استعداد داره، یه معدن طلاست،
تو موقعیت تو، ازش استفاده کن.
به هیچ وجه!
نمی‌تونین برای دیدن اجرا دخترم پول بدین.
هی، اگه داخل نباشه چی؟
چی؟
بیرون؟
خب، چه اسمی بهت بدم؟
دکمه‌هامو می‌بندی، بابا؟
نمی‌دونم. خب، حالا که فکرشو می‌کنم،
تو دنیای موسیقی، همه اسماشونو عوض می‌کنن.
مثل دنی شیلیایی. اسمشو می‌دونی؟
نه. چی بود؟
خاویر آستودیلو زاپاتا.
- واقعاً؟ - آماده‌ست.
ممنون.
و مثل سوزی وکی. اسمشو می‌دونی؟
گلادیس لوکا‌وه‌چی.
- خوبی. - آره.
همه‌ش تو مجله "اکران"ه.
تو چی تصمیم گرفتی؟ باید پوسترو تموم کنم.
گل آفتابگردون چطوره، مثل چیزی که مامانت صدام می‌کرد؟
لعنتی.
گفتم دیگه اسمشو نیار.
بهت گفتم!
اون برات هیچی نیست!
رفت! تنهات گذاشت!
تنهات گذاشت!
دیگه اون زنه رو جلوم اسم نیار!
می‌فهمی؟
جلوی من اسمشو نیار! لعنتی!
ریتا والنتینا راوی فیلم
سلام.
برین تو.
سلام.
- سلام. - سلام.
بیا تو.
- بیا تو. - اونجا وسط.
سلام.
اینجا بشین.
رسیدت.
بابا.
- سلام، ریتا والنتینا! - سلام!
ریتا والنتینا!
- سلام. - سلام!
- مائوریسیو. - ماریا مارگاریتا.
قشنگ به نظر میای.
- دارم می‌رم سینما. میای؟ - آره، حتماً.
رئیس‌جمهور فرِی خرید
۵۱ درصد چوکیکاماتا رو اعلام کرد…
وقتشه که کارخونه‌های شوره رو ملی کنیم.
مخالفت نمی‌کنم، دون پریمیتیو.
تا وقتی کارمو از دست ندم.
ماریا مارگاریتا.
ببین، مامانم مریضه. نمیای بیای ببینیش و یه فیلم براش تعریف کنی؟
بوسه‌های افسونگر، می‌شناسیش؟
آره، معلومه. یه فیلم قشنگ.
- ممنون. - می‌بینمت.
هیچ ایده‌ای نداشتی اون چه فیلمی رو می‌گفت.
کدومو براش تعریف می‌کنی؟
- نمی‌دونم، یه چیزی پیدا می‌کنم. - "یه چیزی پیدا می‌کنم."
چی؟
نه، هیچی.
یه چیزی به ذهنم رسید.
- چی به ذهنت رسید؟ - نه، نه، اینجا نه.
بعداً.
می‌رم حساب کنم.
- آره، باید حساب کنی. - درسته.
"یادش می‌افتم مثل بیابون که بارونو یادش میاد."
"یادش می‌افتم مثل سکوت که موسیقی رو یادش میاد."
"خیلی واضح یادش می‌افتم گرچه هیچ‌وقت ندیدمش."
"سایه بی‌نهایت‌ش تو خاطرم نقش بسته
مثل افقی که رو جاده کشیده شده."
درباره مامانته؟
از حالا به بعد صداش می‌کنیم شاعر.
و اگه الان منو نبوسی، هیچ‌وقت نمی‌شه.
- مادرم خیلی تحت تأثیر قرار گرفت. -
- خیلی ممنون. - ممنون.
ممنون.
ممنون، میرتو.
بریم مغازه؟
- سلام، ماریانو. - سلام، نگهبان.
چه… شعرایی برات می‌نویسه؟
چطور بهت بگم چیزایی که برام می‌نویسه؟
اگه بخوای، می‌گم چی بهم می‌کنه.
اگه بشنوم داره از ناودون خواهر کوچیکم می‌ره بالا،
حرفشو می‌خوره.
اون یارو با اون چشمای جغدیش یه جورایی حالمو بد می‌کنه.
اون کمدی نمی‌خواد، اینو مطمئنم، ولی خوب پول می‌ده.
- سلام. - سلام.
بیا تو.
اینا برای چیه؟
چیزایی برای صحنه‌آرایی.
نیازشون نداری. هر چیزی که لازم داری اینجاست.
خب، پس من می‌رم با میرتو فوتبال بازی کنم.
وقتی تموم کردی، بیا دنبالم تو زمین.
اوهوم.
به من نیازی نداری، درسته؟
می‌بینمت.
بیا. دنبالم بیا.
۲۰ پزو توافق کردیم، درسته؟
آره، ۲۰.
می‌گن تو همه جور فیلمی می‌تونی تعریف کنی.
اوهوم.
بیا، اینو بپوش.
ممنون.
برات یه نوشیدنی آوردم برای بعد.
دوست داری کدوم فیلمو برات تعریف کنم؟
هر کدوم که بخوای.
دوست داری فرشته‌های لکه‌دار رو بگم؟
آره، عالیه.
ولی… یه کم نزدیک‌تر بیا.
یه گوشم یه کم سنگینه.
یه نمایش آکروباسی هواپیمای سبک
قراره شروع بشه.
نزدیک‌تر.
یه کم نزدیک‌تر.
قراره وسط یه بازار تو بیابون شروع بشه.
- ده‌ها هواپیمای سبک… - یه کم نزدیک‌تر بیا.
بیا.
نزدیک‌تر.
بشین.
لطفاً.
- این‌جا. - سلام.
شیفت شب خوابیده.
چیکار کنیم؟
کسی می‌دونه کجاست؟
خواهر، همه بیرون منتظرتن.
بیا.
بهش زبان اشاره و لب‌خونی یاد می‌ده و مردم می‌فهمن که اون احمق نیست،
همون‌طور که قبلاً صداش می‌زدن، حتی یه ذره هم نه،
بلکه برعکس.
این فرشته‌های لکه‌دار نیست.
ولی یه روز
تنها تو خونه‌شه،
و ماهیگیر پیداش می‌شه و بهش می‌گه،
"هی، احمق، ببین چی برات آوردم."
ویولنشو بهش نشون می‌ده و شروع می‌کنه به زدنش،
یه همهمه بی‌معنی و وحشتناک.
بعد دستاشو دورش حلقه می‌کنه و خشن می‌بوسدش.
"اولین باره که یکی بوست کرده، نه؟"
"نترس، احمق."
"یه بار یه مرغ دریایی گرفتم که همین نگاه ترسیده رو داشت."
پس بلیندا،
که خطر رو حس می‌کنه،
سعی می‌کنه فرار کنه.
ولی با اینکه لاغر و استخونیه، خیلی از اون قوی‌تره.
و دورش می‌چرخه و گیرش می‌ندازه،
خودشو با بوی گندش و چشمای جغدیش رو اون پرت می‌کنه
و شروع می‌کنه لباساشو پاره کنه…
صبر کن. عقب وایستا.
خانم، لطفاً.
لطفاً.
آروم باشین.
هر حرامزاده‌ای مجازاتشو می‌بینه، نه؟
حقش بود! بذارین تو جهنم بپوسه!
هی، بسه دیگه.
ببرینش! بالاخره از شرش خلاص شدیم!
دون نولاسکو انگار با دسته بیل کشته شده.
و حالا پلیسا دارن از همه که بهش بدهکار بودن سؤال می‌کنن.
پس،
نصف شهر.
باید از خودشون سؤال کنن.
همه پلیسا بهش بدهکار بودن.
حتی کاپیتان آلوارز شش ماه حقوقشو بهش بدهکار بود.
برای همین اون احمقا از خنده روده‌بر شده بودن.
معلومه، همه بدهی‌ها لغو می‌شه.
نمی‌دونم،
ولی هرکی این کارو کرده، ۱۱۳ سال بخشش می‌گیره یا شاید بیشتر.
خب، بعدش،
پلیسا خیلی دنبال مقصر نمی‌گردن.
هی، عزیزم.
امروز قراره کدوم فیلمو تعریف کنی؟
- خوب، بد، زشت. - آه، درسته.
مواظب باش! پشتتو نگاه کن!
یه نفر دیگه مونده.
چیز خاصی می‌خوای، بابا؟
نه، فقط…
یه فیلمو یادم آوردی، یه صحنه خاص.
برات تعریفش کنم؟
اونجا…
یه معدنچی جوون بود که تو معدن مس کار می‌کرد.
یه روز،
خیلی خسته،
از یه میان‌بر تو بیابون رفت
و یه خونه تنها پیدا کرد تو یه جای خدا‌نرسیده.
و کنار خونه،
یه ون کهنه.
رو اون، یه رقاص رو دید که اونجا وایستاده بود.
یه زن جوون خیلی خوشگل، لاغرتر از دسته جارو…
که با یه آهنگ می‌رقصید که فقط تو ذهن خودش پخش می‌شد.
اون جوون پشت یه درخت قایم شد تا نذاره رقصش قطع بشه.
و اون هم‌چنان می‌رقصید.
اون جوون جادو شده بود.
خب،
وقتی رقصش تموم شد،
رقاص تعظیم کرد
به یه تماشاچی خیالی.
و اونجا، جوون دیگه نتونست خودشو نگه داره،
و شروع کرد به دست زدن.
اون خشکش زد.
جوون آروم اومد بیرون، ولی اون
از ون پرید پایین، وحشت‌زده، و دوید سمت خونه.
بهش گفت وایسه، که فقط یه کم آب می‌خواد.
و به شکل معجزه‌آسا وایستاد.
گوش کن. اون قلب مهربونی داشت.
اونو برد سمت چاه.
نمی‌دونست چی بگه، پس یه شوخی بی‌مزه کرد.
ولی اون خندید.
یه فرشته بود از اون طرف رشته‌کوه.
واقعیت اینه که اون جوون دیگه هیچ‌وقت از اون مسیر نرفت.
و بعد یه ماه، ازدواج کردن.
و یه دختر داشتن که عاشق سینما بود.
ولی اون هیچ‌وقت نتونست جای تماشاچیای خیالیشو بگیره.
خوک! نزدیک بود منو بکشی!
کی خالیش کردی؟
می‌دونی،
تو این دنیا، دو جور آدم هستن.
اونایی که تفنگ پر دارن،
و اونایی که زمین می‌کنن.
تو زمین‌کنی.
براوو!
بابا؟
فکر می‌کنی مامان می‌دونه؟
فکر نمی‌کنم.
گرچه خبرا تو لاپامپا زود پخش می‌شه.
کی اینجا چیزی پرواز کرده؟ احمق نباش.
چرا اینو گفتی؟
چون ممکنه برگرده.
بهم گفتن وقتی داشتی براش فیلم تعریف می‌کردی مرده.
آره.
- کدوم؟ - خوب، بد، زشت.
آه.
مطمئنم شاد مرده.
- یه نوشیدنی می‌خوای؟ - نه، ممنون.
اگه برای حرف زدن درباره خونه اومدی،
کاش می‌تونستم خبر بهتری بهت بدم،
ولی متأسفانه تو و برادرات باید خونه رو تحویل بدین.
اینم موقتیه؟
کاری از دستم برنمیاد.
شاید بتونی.
ماریانو دیگه به سن کار رسیده.
می‌فهمم.
اون همونه که لکنت داشت و کابوی‌ها رو دوست داشت؟
با دستاش ماهره و دیگه لکنت نداره.
بهش بگو بیاد منو ببینه.
ممنون.
چیز دیگه‌ای هست؟
می‌دونی کجاست، نه؟
وقتی بابات تصادف کرد،
شروع کردم گه‌گاه بهش پول بدم تا به خانواده کمک کنه.
حتماً یه مقدار از پول رو
برای سفری که برنامه‌ریزی کرده بود نگه داشته.
بهت نامه می‌نویسه؟
آره. هر از گاهی.
می‌ترسم دیگه درباره بابات بدونه.
اگه این بهت امیدی می‌داد.
بیا.
اگه خودت بهش بگی شاید تأثیر بیشتری داشته باشه.
تئاتر ایدئال، آنتوفاگاستا.
لذت ببر. برو تو.
زن زیبا!
عالیه!
چه زیبایی.
ببخشید.
ماریا ماگنولیا اینجاست؟
آره. اونجا رختکنشه.
اوهوم.
یه دختر اینا رو برات گذاشته.
گرون‌قیمت به نظر می‌رسن.
هوم.
خیلی شیک به نظر می‌رسید.
آره.
چطور بود؟
اینجاست؟
تئاتر پر شده بود،
کاباره خیلی بزرگ نبود، ولی مدرن بود و پر از نور.
با یه لباس اسپانیایی خال‌خالی اومد بیرون،
با یه گل رز تو موهاش
و یه شال پر،
و وقتی رفت رو صحنه،
همه شروع کردن به دست زدن و اسمشو صدا کردن.
بعد شروع کرد به رقصیدن و خوندن.
گلایی که بهم دادی
وقتی عاشقم بودی
با یه فوت خشک شدن
از بی‌ثباتی تو
و هنوز
تو امید روح منی
سخت‌ترین بود،
ولی شاید بهترین فیلمی بود که تا حالا تعریف کردم.
چون بهم اجازه داد مادرمو دفن کنم.
تماشاچیا خوششون اومد؟
بعضی‌ها براش گل پرت کردن.
دیدیش؟
باهاش حرف زدی؟
آره، ولی فقط یه کم
چون کلی آدم بودن که می‌خواستن بهش سلام کنن.
ولی کلی منو بوسید و برای همه‌تون بوس فرستاد.
بهت گفت که آیا یه روزی میاد اینجا؟
گفت سخته،
که کلی اجرا داره، و قراره تور بره
تو کل شیلی و تا آرژانتین.
هی، شاید تو تلویزیون ببینیمش!
- آره، درسته. - آره.
چی؟
فقط صبر کن…
من سینما رو ترجیح می‌دم.
عقب.
همه، عقب.
عقب.
نزدیک نشین. این‌طرف، لطفاً.
تا همین‌جاست. خانم، متأسفم. عقب برین.
ماریا، این یکشنبه قراره بهترین وسترن تاریخو نشون بدیم.
کلی تیراندازی!
رمانتیسیسم.
رادیوهایی با میمون‌ها،
همون‌طور که پروجکشن‌کار صداشون می‌کرد، شهر رو پر کردن.
مردم دیگه به سینما نمی‌رفتن.
من فقط گاهی، یه پیرزن مریض بدون تلویزیون
منو صدا می‌کرد تا یه فیلم قدیمی براش تعریف کنم.
خوشبختانه تونستیم تو خونه بمونیم.
بدون اینکه به کسی بگیم، هاوزر کمکمون کرد.
ماریانو رو نگهبان جدید کرد.
نگران پول نباش.
همه عمرش آرزوی کابوی شدن داشت.
ولی همین که کارو بهش دادن،
تصمیم گرفتن اسب رو با دوچرخه عوض کنن.
اگه امروز کسی نیاد، می‌تونم شلوارمو پس بگیرم؟
نه، به من دادی‌شون.
شروع کردم به احساس تنهایی کردن.
دلم برای سینما تنگ شده بود،
نزدیکیش.
جایی که می‌تونستم رویاهامو ببینم.
راه فرارم.
به چیزی نیاز داشتم که یکشنبه‌ها انجام بدم.
برادرم میرتو عاشق یه بیوه جوون شد
که شوهرشو تو یه تصادف از دست داده بود…
معدن بهش غرامت داد،
و اون یه ماشین عالی خرید
تا زندگی جدیدی تو یه جای بهتر شروع کنه.
ممنون.
ازش شگفت‌زده شده بود
و باهاش رفت به کویایکه،
حدود ۲۵۰۰ مایل جنوب کشور.
میرتو! می‌تونی پسشون بگیری.
بد نبود برای کسی که زن‌ها رو نمی‌فهمید،
که آخرش دنبالشون رفت تا آخر دنیا.
- دلم برات تنگ می‌شه. - منم همین‌طور.
- برو.
میرتو!
یه جای خیلی نزدیک اینجاست که اونجا می‌رن
پسرها و دخترها برای رقصیدن
دیگه تو هوا پژواک می‌بینی…
خوانیتو، یه دور دیگه.
- یه دست دیگه بازی کنیم؟ - حتماً.
خوزه، می‌تونی یه کم پزو بهم قرض بدی؟
به اندازه کافی بهت قرض دادم.
حتی بهم نگاه نکن.
خوانیتو.
یه کم پزو دیگه به حسابم بذار. وقتی حقوقم رو گرفتم پس می‌دم.
برو خونه، ماریانو. برای امروز کافیه.
خیلی بی‌معرفتی، خوان.
مگه به نولاسکو هشت ماه حقوق بدهکار نبودی؟
به لطف من، دیگه بهش چیزی بدهکار نیستی.
به لطف من، هیچ‌کس به نولاسکو چیزی بدهکار نیست.
یه مشت بی‌فایده!
همگی‌تون یه مشت حرامزاده بی‌معرفتین!
- ماریانو کاستیو!
منم.
دو روز بعد، پلیس اومد.
همون‌جا بمون. لطفاً اونجا بمون!
ماریانو اعتراف کرد که نولاسکو رو کشته تا خانوادمون رو از بدهی خلاص کنه،
ولی هیچ‌وقت نگفت که این کارو برای انتقام کرده
از کاری که اون حرامزاده رباخوار با من کرد.
برادرم مارسلینو شروع کرد به کار تو کارخونه شوره،
و این باعث شد چشماشو خوب باز کنه.
- چطور بود؟ - خوب.
گشنمه.
می‌خوان سرمونو پایین نگه داریم. مارو متقاعد کنن که چیزا عوض نمی‌شن.
- آماده‌ست. - درسته.
و همین.
ولی مردم دارن دست به کار می‌شن.
کارگرای ماریا النا،
تو ویکتوریا، و تو کارخونه‌های تالتال دارن می‌فهمن
اگه با هم متحد بشیم چه قدرتی داریم.
یه روز، کارگرای شوره صاحب همه اینا می‌شن.
امیدوارم.
اینجا طبق سنت، هر سال بعد از انتخابات
طرفدارا…
داریم می‌بریم.
…راه بهتری برای جشن گرفتن ندارن
جز اینکه بپرن تو فواره تو میدون.
بعضی‌ها به هدفشون رسیدن، ولی فوری پلیسا رسیدن…
ما پیروز می‌شیم…
هزار تا زنجیر باید پاره بشه
ما پیروز می‌شیم، ما پیروز می‌شیم
فاشیسم رو شکست می‌دیم
مائوریسیو!
چرا تنها زندگی می‌کنی؟
زنم نمی‌خواست اروپا رو ترک کنه.
ولی تونستم راضیش کنم
با نوشتن نامه درباره عجایب منظره آتاکاما،
انگار خود غرب دور بود.
عاشق سفر بود، نمی‌تونست بچه‌دار بشه،
پس به یه ماجراجویی جدید نیاز داشتیم.
ولی وقتی اومد
و دید اینجا چقدر متروکه‌ست، خواست برگرده.
بهم گفت زن‌ها اینجا به ستون نمک تبدیل می‌شن.
فکر می‌کنی منم به ستون نمک تبدیل بشم؟
تو خیلی جوونی که حتی بهش فکر کنی.
و من برای تو خیلی پیرم.
راست می‌گی.
باید می‌گفتم اون حرامزاده با من چی کار کرد.
نه. کاری که کردی خوب بود. نباید دوباره اونو تجربه کنی.
تازه، تو رو مقصر می‌دونستن.
نباید تنهات می‌ذاشتم باهاش.
حقم اینجاست.
- این صدا چیه؟ - یه چیزی تو سانتیاگو.
- از کجا می‌دونی؟ - تازه تو رادیو شنیدم.
مائوریسیو، شاعر، چی شد؟
پسر خوبی بود.
و هنوزم هست.
شما دو تا از هم جدا نمی‌شدین. همه جا با هم بودین.
برای ازدواج ساخته شده بودین.
حالا با دلفیناست، و انگار قراره ازدواج کنن.
نمی‌ذاره از دستش بره.
از منتظر من بودن خسته شد.
و مامان؟
تو تلویزیون دیدیش؟
نه.
وقتی دیدیش باهاش حرف نزدی، نه؟
نخواستم.
می‌دونه ما کجاییم.
دیگه درباره‌ش حرف نمی‌زنم، هیچ‌وقت.
وقت تمومه!
همه زندانیا برگردین به سلولاتون.
چی شده؟
- بریم. - مواظب خودت باش، خواهر.
مواظب مارسلینو باش.
نیروهای مسلح و سازمان‌های انتظامی
امروز مستقر شدن
فقط با الهام میهن‌پرستانه
تا کشور رو از هرج‌ومرج دربیارن…
نمی‌تونیم تسلیم بشیم، رفقا.
ایمان داشته باشین که هنوز وقت داریم چیزا رو عوض کنیم.
نمی‌تونیم مبارزه رو ول کنیم. این تنها راه بردنه.
بیاین! عجله کنین!
…که به سرعت داشت توسط دولت مارکسیستی سالوادور آلنده پیش می‌رفت.
وایستا همون‌جا!
وایستا. همون‌جا وایستا!
بیاین، لعنتی! جلو برین!
مجلس
تا اطلاع بعدی تعطیل می‌مونه.
مارسلینو.
در ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳،
پینوشه کنترل کشورمون رو گرفت.
رئیس‌جمهور آلنده مرد.
هزاران نفر کشته شدن،
بعضی‌ها زندانی و شکنجه شدن.
آدما غیبشون زد.
بعضی‌ها خودشونو کشتن.
چند روز بعد، تو بیابون پیدا کردن
یه جنازه در حال پوسیدن که کرکس‌ها صورتشو خراب کرده بودن.
می‌گن ممکنه مال مارسلینو بوده باشه.
ولی کی می‌تونه مطمئن بگه که اون بود،
یا اینکه سوار دم شیطون نشد به یه دنیای خیلی بهتر؟
ساعت منع رفت‌وآمد گذاشتن.
سینما رو بستن.
انگار ترس رنگ رو از فیلم پاک کرده بود،
و همه‌چیز سیاه‌وسفید شد.
رادیو شیلی برنامه روزانشو با… تموم می‌کنه
ماریا.
- تنهایی؟ - آره.
اومدم خداحافظی کنم.
چرا؟ اخراجت کردن؟
نه. ولی معلومه کشتی داره غرق می‌شه، و من هیچ‌وقت کاپیتان نبودم،
پس نباید آخرین نفر باشم که می‌ره.
دیدن اینکه همه‌چیز نابود می‌شه غم‌انگیزه.
منظورت کارخونه شوره‌ست یا کشور؟
کارخونه شوره.
دیگه زیاد دووم نمیاره.
و درباره دولت جدید، خب، منو می‌شناسی،
می‌تونم با خود شیطون حرف بزنم اگه لازم باشه،
ولی این معنی‌ش این نیست که بخوام.
- کجا می‌ری؟ - برمی‌گردم جایی که ازش اومدم.
امیدوارم تو هم بتونی بری.
معدن دیگه تجارت خوبی نبود، و آروم آروم مرد.
آمریکایی‌ها رفتن. خیلی‌ها کار و خونه‌شون رو از دست دادن.
هاوزر قبل از رفتن باید کار کثیف رو انجام می‌داد.
یه چیز مطمئناً هاوزر رو شگفت‌زده می‌کرد.
ولی هیچ‌وقت بهش نگفتم.
ماریا.
سلام.
اینجا چیکار می‌کنی؟
دنبالت می‌گشتم.
- دارم می‌رم. - تو هم؟
به خاطر بابات؟
می‌خوای پیداش کنی؟
ببین…
فکر نمی‌کنم الان کاری بتونم براش بکنم،
ولی می‌خوام درباره اتفاقا بنویسم.
می‌خوام نویسنده بشم.
و برای این کار باید از اینجا برم.
قراره از پایتخت شروع کنم، و… نمی‌دونم.
- کی می‌دونه؟ - هوم.
و دلفینا؟
اوم، دلفینا نمی‌دونه دارم می‌رم.
چرا به من می‌گی؟
چون می‌خوام باهام بیای.
نمی‌تونم.
چرا؟
چون…
هنوز کارای مهمی اینجا دارم که انجام بدم.
تازه،
من و تو خیلی وقت پیش رفتیم.
مثل
چارلی چاپلین و پولت گدارد تو عصر جدید،
مثل بلموندو و آنا کارینا تو پیرو لو فو.
مثل هنری فوندا و سیلویا سیدنی تو فقط یه بار زندگی می‌کنی.
برام بنویس.
شهر، نه من، به ستون نمک تبدیل شده بود.
غبار همه‌جا بود.
چند روز آخر قبل از اینکه برم، اونجا هیچ‌کس رو ندیدم.
فقط یه کم از مامانم بزرگ‌تر بودم وقتی اولین بار حامله شد،
پس فکر کنم قِلمو شکستم،
یه زندگی برای خودم.
ولی اون اشتباه می‌کرد
چون این اولین بار بود که حس کردم زندگی‌مو کنترل می‌کنم.
"و خدا دریا رو با یه فوت از دماغش باز کرد."
"قدرت دستشو ببین!"
ماریا مارتینا!
مواظب باش. ممکنه شیشه شکسته باشه.
کجا می‌نشستی؟
بیا، نگاه کن.
اونجا، تو ردیف سوم یا چهارم.
همه با هم.
داریم برمی‌گردیم خونه.
بدو، سریع، سریع.
بیاین، همه سوار شین. تور تموم شد.
وقتشه که برگردیم شهر.
بیاین، لطفاً. تور تموم شد.
بریم از اون‌طرف.
ما آخری‌هاییم.
فیلم و سریال بدون سانسور,دوبله فارسی زیرنویس چسبیده در نیکی مووی [nikiMoviez.sbs]